Makke schreef:
Daarnaast weet ik zeker dat er een aantal dondersgoed weten dat het geen eitje is om zo'n noot er mooi uit te krijgen.
Ik vraag me dat toch af. Als het muzikanten zijn die vaak met trompettisten spelen dan weten ze het wel te waarderen of ze worden stapelgek van het gezeik van die trompettisten over hoe moeilijk dit en hoe moeilijk dat, en vooral ook al dat gekiks in hun oren. (Schijnt trouwens de reden te zijn dat saxofonist Carmine Caruso zijn methode heeft ontwikkeld, hij begreep niet dat het moeilijk was om hoog te spelen , ergerde zich dood aan dat geklier en besloot er wat pedagogiek op los te laten).
Ik kan me ook nog wel eens verbazen over het gemak waarmee zelfs gestudeerde collega's lijnen opschrijven in een register dat hiervoor niet geschikt is (of voor een instrument dat daar toch op z'n minst anders klinkt). Niet dat het onmogelijk is om boven C3 een mooie lijn te spelen, maar als dit dan moeilijk blijkt snappen ze echt niet waar je het over hebt. Voor de meeste muzikanten is het vooral toch maar gewoon een hoge
noot. Hoe beter die klinkt hoe minder men gelooft dat het ook wel eens moeilijk kan zijn. En de hangup van trompettisten om zo af en toe eens lekker een oktaaf erbovenop te zetten uit puur speelplezier en omdat het nu eenmaal te gek klinkt, wordt door erg veel muzikanten helemaal niet zo op prijs gesteld.
Kortom, toch vooral trompettistengedoe, maar wat vind ik het leuk!
Bert