HJ schreef:
Intrekken tot het punt waarop de toon stabiel was. Nee, natuurlijk was de toon niet stabiel. Mijn embouchure zat zo vast als een muur, en alles wat je dan anders doet dan normaal, brengt je uit je evenwicht. Voor mij was dat op dat moment heel goed. Willem is er een kei in om je uit je 'comfort zone' te halen en nieuwe dingen een kans te geven.
Jou comfort zone was 1 en al verkramping. Ontspanning van het embouchure is dan het toverwoord. Willem gaf je daar die oefening met bolle wangen voor. Ik snap alleen niet dat als je zo'n vooruitgang boekte met Willem dat je net les bij hem bent blijven volgen.
HJ schreef:
Vind ik niet raar, en Willem trouwens ook niet. Ieder embouchure ontwikkelt zich zoals het voor die persoon het beste is, met gebruikmaking van de goeie oefeningen. Blijkbaar hoort dit bij mij. Net zoals het bij een heleboel goeie spelers hoort.
Die goede spelers zoals Chuck doen dat niet als oefening, dat is hun manier van trompet spelen en die is alles behalve verkrampt.
Zoals ik al zei speel ik zelf met een beetje smile, daar kom ik ook niet onderuit. Maar ik probeer dat wel zoveel mogelijk uit te stellen. Het smile effect treedt bij mij dan ook pas in rond een E3 en hoger. Dus als ik meer in de "extreme zone" zit, om het maar zo te zeggen.
HJ schreef:
Ik heb geleerd mijn lippen te betrekken bij mijn spel. Iets wat ik, hoe raar dat ook moge klinken, nog niet goed kon.
Ja dat klinkt heel erg raar en dat zegt me dus ook niets.
Citaat:
Het geeft een soort ontspanning aan al die verkrampte embouchures van de BE aanhangers.
Ik bedoel hiermee niet dat je een verkrampt embouchure krijgt van BE, maar dat mensen met een verkrampt embouchure met BE meer ontspanning in hun embouchure krijgen. Het is eigenlijk een compliment naar de methode...
