Hallo iedereen
Het is ongetwijfeld het meest besproken thema op deze site: de (f@cking) embouchure.
Soit, momenteel loop ik nogal gefrustreerd rond, want na twee jaar spelen (begin aan mijn derde jaar) en verandering van leraar blijkt dat mijn mondstand compleet verkeerd is.
Hoe ziet het eruit? Wel, ik tuit mijn lippen eigenlijk (het ziet eruit - laat ik even zwaar overdrijven!! - alsof ik een vismuil wil immiteren). De bovenrand van het mondstuk staat dan ook zwaar in het rode deel van mijn bovenlip. De onderlip is - behalve het té bolle misschien (remember the fish imitation) - misschien niet direct het grote probleem.
Hoe speel ik met die mondstand? Eigenlijk zeer goed. Tenzij het (relatief) hoog gaat (middelhoge e/f/g), speel ik rond en gemakkelijk. Dixit de nieuwe leraar: "ah ja, 't is juist, jij bent die goeie... Bijna niet te geloven dat je op zo'n manier nog zo goed klinkt". Soit, eigen lof stinkt misschien, maar ik zeg dit alleen maar om alles een beetje te kaderen. Ik vind die huidige kwaliteiten trouwens totaal onbelangrijk nu ik van mijn problemen op de hoogte ben. Een grote frustratie dus!
Twee grote vragen:
1) Schakel ik over op goeie embouchure? Mijn leraar zegt dat ik op mijn manier zeker gemakkelijk alle examens ga kunnen doen, maar dat ik in de toekomst waarschijnlijk zware problemen zal hebben met uithouding en deels met hoogte. Vanzelfsprekend, want het mondstuk op het rode deel van de lippen snijdt je bloedtoevoer af. Ik ken het gevoel ondertussen al
Ja natuurlijk wil ik overschakelen! Wat kunnen mij die examens schelen? Ik wil gewoon een degelijke amateur-trompetspeler worden. Het eindresultaat telt. Laat mij vijf uur per dag 'embouchuren' met garantie op succes binnen 5 jaar, en I am your man! Ik ben gemotiveerd... of beter... wàs... want: de spreekwoordelijke aap is:
Ik heb een 'lichamelijk probleem' om mijn lippen in de correcte beginpositie te brengen. Die bovenlip naar binnen krullen... da's precies alsof ik mijn neus moet krullen. Dat lukt maar niet. Soms heb ik de indruk - als ik voor de spiegel sta - dat ik er min of meer in slaag om de positie visueel 'na te bootsen'. Misschien is ze dan al dan niet correct, ik weet het niet... Hoe dan ook, als ik dan blaas, bolt die bovenlip automatisch op, ga ik heel snel weer naar de 'visstand'... Als ik mijzelf in opperste concentratie forceer om dan die lippen zo aan te houden, dan komt er een soort brom uit, vergelijkbaar met een slecht gestemde didgeridoo uit metaal met een gat in. In die positie kan ik ook totaal niet buzen of zo. De lucht komt dan ook niet uit het centrum van mijn lippen, maar uit twee gaatjes, links en rechts van dat centrum. Grote miserie dus! Ik heb nochtans geen lichamelijke afwijkingen (niet dat ik weet
) en geen superdikke lippen (wel iets dikker dan de ideale trompetlippen, maar toch een pak minder dan Wynton Marsalis ).
Het brengt mij bij mijn tweede vraag.
2) Wat moet ik doen? Blijven oefenen? Na drie weken slaag ik er niet in om enig deftig trompetgeluid te produceren. Correctie: ik slaag er zelfs niet in een goed aanvoelende beginstand te krijgen. Het voelt compleet oncontroleerbaar en onnatuurlijk aan. Het voelt aan alsof er nooit verbetering zal zijn, alsof verbetering niet mogelijk is! Een medeleerling met het zelfde probleem is na die drie weken al zeer goed op weg met zijn nieuwe embouchure (dixit leraar gisteren aan de telefoon). Zeer frustrerend... als je weet dat je veel in je muzikale mars hebt... Is er nog hoop? Zal ik plots de klik voelen? Heeft iemand een gelijkaardige ervaring met positieve afloop? Nogmaals, ik ben bereid te stoppen met zowel mijn symfonische als jazzactiviteiten (nothing too fancy hoor), maar er moet licht zijn aan de andere kant van de tunnel...
Vooraf al bedankt voor tips/tricks/steunbetuigingen/rouwkransen...
Groeten
Pieter
PS: je verhaal eens kwijtkunnen... dàt heb ik tenminste al bereikt
Nu nog een oplossing...
