speciefieke voorbeelden nodig

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

Een hoge noot is ook pas hoog als je daarvoor vooral veel noten in het midden of lage register gespeeld hebt. Als je constant hoog speelt verliest het zijn kracht. Dat is ook een tip die ik bij het arrangeren kreeg van mijn leraar: schrijf de hoogste noot altijd aan het eind!

Als je naar arrangementen van bijv. Bill Holmann luistert zul je ook merken dat de hoogste noot altijd aan het eind zit. Hij begint niet gauw met hoog gekukel in de eerste maten waar slechte arrangeurs nog wel een last van hebben om hun stuk spectaculair te laten lijken.

Ik heb het stuk Jamaica Funk een paar weken geleden nog met de Holland Bigband gespeeld en zoals Karel al zei, het is meer het feest der herkenning dan de hoge noot op zich. Een D3 vindt ik trouwens ook niet echt hoog.

Karel

De trompettist die de D3 in dit nummer speelt heet Tom Browne. Ik heb eens een inteview met hem gelezen en hij deed de trompet er gewoon bij. Hij is piloot van beroep. Na jaren niet meer gespeeld te hebben is hij weer begonnen en heeft schijnbaar een CD gemaakt. Maar hij weet zelf dat hij altijd die trompettist zal blijven van het bekende nummer Jamaica Funk.

De Ronde Van

Citaat:

Dat ligt er heel erg aan met welke sound en intensiteit je het doet. Als je met een spectaculair geluid een lijntje oktaveert heeft dat wel degelijk uitwerking op je omgeving, miits met smaak uitgevoerd natuurlijk, anders wordt het patserig. Je kunt bovendien bijna alleen oktaveren als het een unisono passage betreft. Als je de eerste stem van een akkoord oktaveert, trek je de voicing naar de haaien en dat kan nooit de bedoeling zijn.

Volledig mee eens!

Jens

erikveldkamp schreef:

Een hoge noot is ook pas hoog als je daarvoor vooral veel noten in het midden of lage register gespeeld hebt. Als je constant hoog speelt verliest het zijn kracht.

Ook weer mee eens. Dat is nog eens wat anders op trompet.nl!!!! :lol:

Jens

Yamahaddatdangezegd schreef:

Jens schreef:

Maar een hele lijn een octaaf hoger heeft echt (voorzover mijn ervaring dan) geen/weinig reactie/effect.

Dat ligt er heel erg aan met welke sound en intensiteit je het doet. Als je met een spectaculair geluid een lijntje oktaveert heeft dat wel degelijk uitwerking op je omgeving, miits met smaak uitgevoerd natuurlijk, anders wordt het patserig.

Ik bedoelde eigenlijk dat als je het hele nummer een melodie een octaaf hoger speelt het niet meer toevoegd, of gewoon 'normaal' klinkt. Wat Erik zegt, voor een additioneel effect moet je eerst laag/mid spelen. Volgens mij bedoel jij dat ook.

Yamahaddatdangezegd schreef:

Je kunt bovendien bijna alleen oktaveren als het een unisono passage betreft. Als je de eerste stem van een akkoord oktaveert, trek je de voicing naar de haaien en dat kan nooit de bedoeling zijn.

Kun je dit even uitleggen? Ik begrijp niet helemaal wat je bedoelt.

Yamahaddatdangezegd

Jens schreef:

Ik bedoelde eigenlijk dat als je het hele nummer een melodie een octaaf hoger speelt het niet meer toevoegd, of gewoon 'normaal' klinkt. Wat Erik zegt, voor een additioneel effect moet je eerst laag/mid spelen. Volgens mij bedoel jij dat ook.

Nee, ik bedoel dat als je het waauw-effect wilt bereiken (niks mis mee, mits met smaak) bij hoog spel, je het met een goed geluid en voldoende intensiteit moet doen. Ik ben het verder wel met de uitspraak van Erik hierboven eens.

Jens schreef:

Yamahaddatdangezegd schreef:

Je kunt bovendien bijna alleen oktaveren als het een unisono passage betreft. Als je de eerste stem van een akkoord oktaveert, trek je de voicing naar de haaien en dat kan nooit de bedoeling zijn.

Kun je dit even uitleggen? Ik begrijp niet helemaal wat je bedoelt.

Als een arrangeur een akkoord schrijft bedoelt hij ook dat akkoord, en niet een soortgelijk akkoord met de 1e stem een oktaaf hoger. Als hij dat had willen horen had hij het wel geschreven. Het akkoord F2-D2 -C2-A1 (als bovenbouw van Bbmaj7 bijvoorbeeld) klinkt prima, maar F3-D2-C2-A1 klinkt niet. Dan zou de arrangeur bijvoorbeeld F3-C3-A2-D2 hebben geschreven. Alleen in unisono passages kun je je stem zonder dat de akkoordklank verandert weglaten en eventueel een oktaaf erboven spelen.

Jens

Yamahaddatdangezegd schreef:

Jens schreef:

Yamahaddatdangezegd schreef:

Je kunt bovendien bijna alleen oktaveren als het een unisono passage betreft. Als je de eerste stem van een akkoord oktaveert, trek je de voicing naar de haaien en dat kan nooit de bedoeling zijn.

Kun je dit even uitleggen? Ik begrijp niet helemaal wat je bedoelt.

Als een arrangeur een akkoord schrijft bedoelt hij ook dat akkoord, en niet een soortgelijk akkoord met de 1e stem een oktaaf hoger. Als hij dat had willen horen had hij het wel geschreven. Het akkoord F2-D2 -C2-A1 (als bovenbouw van Bbmaj7 bijvoorbeeld) klinkt prima, maar F3-D2-C2-A1 klinkt niet. Dan zou de arrangeur bijvoorbeeld F3-C3-A2-D2 hebben geschreven. Alleen in unisono passages kun je je stem zonder dat de akkoordklank verandert weglaten en eventueel een oktaaf erboven spelen.

Ik snap hem. Dank.

Yamahaddatdangezegd schreef:

Jens schreef:

Ik bedoelde eigenlijk dat als je het hele nummer een melodie een octaaf hoger speelt het niet meer toevoegd, of gewoon 'normaal' klinkt. Wat Erik zegt, voor een additioneel effect moet je eerst laag/mid spelen. Volgens mij bedoel jij dat ook.

Nee, ik bedoel dat als je het waauw-effect wilt bereiken (niks mis mee, mits met smaak) bij hoog spel, je het met een goed geluid en voldoende intensiteit moet doen. Ik ben het verder wel met de uitspraak van Erik hierboven eens.

Dat klopt, maar dat geldt voor het hele bereik en heeft wat mij betreft niet met het hoge bereik alleen van doen.

speciefieke voorbeelden nodig

Wie is er online