echter de bugelklank met een DW is gewoon subliem. Ik vraag me wel eens af of er alternatieven zijn die niet inboeten aan klank, maar wel wat meer speelcomfort geven.

Nu twijfel ik tussen de 4FL en RW4FL...en volgens mij heb jij wel ervaring met beide mondstukken.

Heeft de RW een bredere rand? Betekent dit wat meer comfort t.o.v. 4FL, maar wel minder uithoudingsvermogen? Of is de vorm van de rand alleen anders/prettiger? Hoe zit het met de hoogte? Ik verwacht zelf dat de verschillen niet zo groot zijn (een mooie klank heeft natuurlijk altijd zijn prijs).

Heb verder bij de aanschaf van de 4F (gekocht bij Hanssen) nog getwijfeld om een Tilz te proberen, maar had toen zoiets "never change a winning team", en ben maar bij DW gebleven. Hoe is jouw ervaring met Tilz monstukken t.o.v. DW wat betreft hoogte en uithuidingsvermogen? (klank is neem ik aan vergelijkbaar?)

De RW klinkt als een 4FL en heeft de hoogte en het uithoudingsvermogen van een 4BFL, of zelfs nog iets beter, omdat de rand breder én plezieriger is. In mijn ervaring is een rand die meer comfort oplevert ook automatisch een rand die meer uithoudingsvermogen oplevert, maar het kan zijn dat jij dat anders ervaart.

Naar mijn ervaring kunnen de verschillen bijna niet groter zijn: zoals ik hierboven al aangaf vind ik de 4FL niet bruikbaar, en de RW bijna fijn.

Bedoel je mij? Ik heb ze inderdaad beide gespeeld: op een 4FL kan ik precies helemaal niks (op de lange duur), op de RW kom ik de avond door. Ik moet erbij vertellen dat ik slechts jazztrompettist ben die af en toe solo's en sectiewerk op bugel doet. Ik probeer uit alle macht bugel spelen in een fanfare te vermijden, wat tot dusver steeds beter lukt.