wie is volgens jullie de beste jazztrompet solist?

De Ronde Van

Yamahaddatdangezegd schreef:

Ik mis het gevoel helemaal bij dit filmpje. Technisch erg goed, harmonisch erg intelligent, stylistisch geweldig, maar ik ken alleen in Nederland al veel trompettisten die dit gevoeliger kunnen spelen.

Wat versta je eigenlijk onder "gevoelig" en waarom is dat zo belangrijk?
Als iemand zowel technisch, harmonisch, stylistisch goed kan spelen (ik ga er dan gemakshalve ook maar even vanuit dat ik daar ook geluid en timing en frasering aan mag
toevoegen?) wil je blijkbaar ook nog graag iets anders zien van een musicus?
Dat je bv gedrevenheid en ambitie wil zien kan ik mij wel voorstellen, maar dat zit bij
Wynton wel goed lijkt mij. Of wil je graag een trompettist zien die zich in allerlei bochten
wringt en héél moeilijk kijkt en met veel passie erbij? Die zijn er zat, maar dát zijn niet altijd
(vaak niet zelfs wat mij betreft) de beste...
Ik vermoed dat het spel van Wynton en misschien ook wel de stijl van spelen,
je gewoonweg niet zo aanspreekt, daar is niks mis mee, we hebben allemaal onze
voorkeur, maar veel trompettisten in NL die gevoeliger kunnen spelen?
Ik ben benieuwd wie je dan allemaal bedoeld?

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

Ik denk dat veel trompettisten het niet mooi vinden dat Wynton perfect trompet kan spelen. Sergei Nakariakov is daar ook goed in. Het heeft dan soms de neiging om wat sterieler te klinken. Ik houdt er echter wel van, net zoals ik van het minder subtiele werk houdt zoals Hubbard soms uit de hoek kan komen.

Ik hoor Wynton zelf het liefst in zijn jonge jaren, maar nu komen er ook geweldige dingen voorbij. Ik ben alleen niet zo kapot van de LCJO.

Als ik voor eigen parochie mag spreken hoor ik liever de Dutch Jazz Orchestra Strayhorn en Ellington vertolken. Dat leeft veel meer wat mij betreft. De nieuwe 4 cd box met Rob Madna muziek wordt ook geweldig. de band was in top vorm met geweldige solisten en arrangementen. Die komt later dit jaar uit. Ruud Breuls en Mike Booth spelen daar een paar geweldige solo's op.

De Ronde Van

Gevoelige solo's?

Yamahaddatdangezegd

De Ronde Van schreef:

Wat versta je eigenlijk onder "gevoelig" en waarom is dat zo belangrijk?
Als iemand zowel technisch, harmonisch, stylistisch goed kan spelen (ik ga er dan gemakshalve ook maar even vanuit dat ik daar ook geluid en timing en frasering aan mag
toevoegen?) wil je blijkbaar ook nog graag iets anders zien van een musicus?
Dat je bv gedrevenheid en ambitie wil zien kan ik mij wel voorstellen, maar dat zit bij
Wynton wel goed lijkt mij. Of wil je graag een trompettist zien die zich in allerlei bochten
wringt en héél moeilijk kijkt en met veel passie erbij? Die zijn er zat, maar dát zijn niet altijd
(vaak niet zelfs wat mij betreft) de beste...
Ik vermoed dat het spel van Wynton en misschien ook wel de stijl van spelen,
je gewoonweg niet zo aanspreekt, daar is niks mis mee, we hebben allemaal onze
voorkeur, maar veel trompettisten in NL die gevoeliger kunnen spelen?
Ik ben benieuwd wie je dan allemaal bedoeld?

Ik bedoel met gevoelig hetgeen dat kunst kunst maakt: de kunst om iemand te raken, te (ont)roeren: het kan zijn dat perfectie de beroering in de weg staat. Wat mij betreft is er maar een ding dat een kunstenaar hoeft te kunnen en dat is iets teweeg brengen bij mensen dat op geen andere manier teweeg gebracht kan worden, en dat ik dus ook op geen enkele manier onder woorden kan brengen. Het "gewisse Etwas" (is daar een nederlandse uitdrukking voor?) mis ik volkomen bij Wynton. Wellicht is dat voor een groot deel mijn eigen voorkeur, maar het gekke is dat ik deze uitspraak over Wynton wel vaker hoor of lees, dus ik ben blijkbaar niet de enige. Ik hoorde laatst opnames van Jarmo (daar had ik vreemd ngenoeg voordien nog niet zoveel van beluisterd) die op mij een aanzienlijk grotere impact hebben dan wat ik van Wynton gehoord heb. Helaas heb ik ze beiden nog niet live gehoord, misschien moet ik dat bij Wynton maar eens gaan doen.
Hetzelfde overkomt me bij een andere tak van sport. Bij de opname van Wayne Bergeron's Gonna Fly Now op de laatste trumpet party: ik weet hoe lastig het is wat hij doet, en er is vrijwel niets op aan te merken, maar het doet me totaal niets. Als ik dan Rick Kiefer drie noten in de balk hoor spelen (of ook daar ver boven) dan denk ik: ah ja! Rick heeft wat mij betreft dat "gewisse Etwas" wel heel sterk.

Nog een vergelijking: met Gevoel spelen is spelen zodanig dat het bloed van de toehoorder sneller gaat stromen. Concreter kan ik het helaas niet uitdrukken.

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

Dat is dus heel erg persoonlijk. Hoewel ik Rick een geweldige trompettist vind, spreekt het me totaal niet aan wat hij de laatste jaren gespeeld heeft qua solo's. Als je naast hem staat te spelen, merk je wel meteen wat voor een geweldige timing hij heeft/had. Dat is wel te gek.

Vroeger had ik helemaal niets met Bach, het laatste jaar heb ik wat dat betreft een behoorlijke inhaalslag gemaakt. Nu vind ik het fantastisch.

Hetzelfde gold voor Hubbard. Toen hij die commercieële soul muziek ging maken vond men dat maar niets. Tegenwoordig zijn er heel wat meer enthousiaste fans van die periode.

Toen Stravinsky de premiere had van de Sacre werd hij uitgefloten en sprak men er schande van. Tegenwoordig wordt het als 1 van de mooiste werken gezien die ooit geschreven zijn.

De Ronde Van

Yamahaddatdangezegd schreef:

Ik bedoel met gevoelig hetgeen dat kunst kunst maakt: de kunst om iemand te raken, te (ont)roeren: het kan zijn dat perfectie de beroering in de weg staat.

Je hoort mensen dat inderdaad vaker zeggen bij musici die een meer dan gemiddelde
techniek hebben, zo kon je dat ook vaak horen over Michael Brecker.
Gevoel hebben we allemaal maar het zegt niets over de kwaliteit van het gebodene.
We hebben over het algemeen veel meer gevoel voor datgene waarbij we ons betrokken
voelen of zijn. (ik word meer "geraakt" door mijn kleine neefje die aan het voetballen is
met leeftijdsgenootjes dan van Ajax-Feyenoord).
Het is net zo ongrijpbaar als "de X-factor" of "uitstraling"...
Persoonlijk vind ik dat verwarrende begrippen en ze ontkrachten de kritiek die je normaal
gesproken mag/kan leveren.
Vroeger zei jij A en ik B en daarover konden we dicussiëren, tegenwoordig zegt men vaak; Ik voel het zus of zo, waarmee je een discussie m.i. dood maakt, want jouw gevoel
kan ik immers nooit aanvechten.

Citaat:

Wat mij betreft is er maar een ding dat een kunstenaar hoeft te kunnen en dat is iets teweeg brengen bij mensen dat op geen andere manier teweeg gebracht kan worden, en dat ik dus ook op geen enkele manier onder woorden kan brengen. Het "gewisse Etwas" (is daar een nederlandse uitdrukking voor?) mis ik volkomen bij Wynton.

Ik zou dat smaak(voorkeur) willen noemen. Het raakt me, óf niet, óf een beetje...

Dat je een voorkeur hebt voor Jarmo bóven Wynton vind ik niet raar. Helaas speelt Jarmo
niet meer maar in zijn goede dagen was hij een wereldtopper, maar nogmaals, ik denk
dat dit over smaak gaat.

Citaat:

Hetzelfde overkomt me bij een andere tak van sport. Bij de opname van Wayne Bergeron's Gonna Fly Now op de laatste trumpet party: ik weet hoe lastig het is wat hij doet, en er is vrijwel niets op aan te merken, maar het doet me totaal niets. Als ik dan Rick Kiefer drie noten in de balk hoor spelen (of ook daar ver boven) dan denk ik: ah ja! Rick heeft wat mij betreft dat "gewisse Etwas" wel heel sterk.

Dit ben ik met je eens, hoewel er naar mijn mening wel degelijk iets aan te merken is
op de manier waarop Wayne Bergeron Gnna Fly speelde. Ik was er niet bij en heb
het alleen op YouTube gezien, maar ik vond het niet bijster muzikaal gespeeld. De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat ik dit soort liedjes haat (deze komen wat mij
betreft alleen maar tot hun recht in een spannende achtervolging in een aktiefilm),
maar ik vond het niet zo inspirerend.

Citaat:

Nog een vergelijking: met Gevoel spelen is spelen zodanig dat het bloed van de toehoorder sneller gaat stromen.

Bij jou is dat trompettist A, bij mij B... Tóch het woord smaak, of voorkeur, er weer bijgehaald wat mij betreft.

Karel

Ik heb Wayne Bergeron wel live aan het werk gezien op Trumpetparty. Erg goed en knap gespeeld. Ik heb echter niet alle nummers uitgezeten. Het werd op een gegeven moment te heftig voor mijn oren. Ik ben toen maar even naar de bar gegaan. Daar kon je hem ook nog erg goed horen trouwens :wink:

Uiteindelijk kom ik toch altijd voor de spelers die solistisch wat te "vertellen" hebben zoals Ruud Breuls en Rik Mol. Op de vorige Trumpetparty heb ik b.v. ook erg genoten van Diego Urcola. Hij soleert heel mooi en heeft dat typische trompetgeluid met een "randje" wat veel Zuid-Amerikaanse trompettisten hebben.

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

Wayne is ook geen typische jazzsolist, maar een leadtrompettist die ook soleert. Aangezien hij opgegroeid is met Maynard wordt je daar nu eenmaal door geïnfecteerd. In Amerika vinden ze dat hoge geneuzel ook veel interessanter dan hier. Vandaar dat hij zijn hele leven lang ook McArthur Park en dat soort stukken zal (moeten) blijven spelen. Hij vond dat ook niet zo erg zei hij me. Maynard deed dat ook elke avond.

Maar Wayne kan ook fantastisch andere zaken spelen. Hij is niet voor niets zo veelgevraagd in de studio scene in LA.

wie is volgens jullie de beste jazztrompet solist?

Wie is er online