nieuwe trompettechniek voor lage tonen

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

marnix schreef:

En dat verhaal van Hub van Laar is helemaal wat de ervaring van Yamaha dus ook was.

Nou nee, de (in mijn ogen) steriele sound van de Xeno 8000 serie heeft met andere dingen te maken, ze maken bijv. de bekers nu anders. Daar hebben ze een speciale machine voor laten bouwen die het onregelmatig kloppen van de beker nabootst, net zoals een instrumentenbouwer dat doet met de hand. Het heeft verder niet zoveel met de stemming te maken.

marnix · **Geregistreerd:** 20 maart 2002 12:00 **Berichten:** 5023

Dan heb ik mij verlezen,

want het verhaal van Yamaha was, dat ze de perfect stemmende trompet konden maken. bij nader testen bleek dus dat het ding niet te bespelen was.

Maakt ook niet uit. Het is inmiddels te laat om nog te studeren, ik ga maar eens slapen.

Word oud :cry:

Adriaan Kragten

In al de rapporten die ik geschreven heb gebruik ik een bepaalde methode om een bepaalde toon te kunnen aangeven. Deze methode is het rangnummer van de harmonische gevolgd door de naam van de toon. De natuurtonen in het normale bereik krijgen dan de volgende benaming: (1C), 2C, 3G, 4C, 5E, 6G, (7Bes), 8C, 9D, 10E, (11Fis) en 12G.
De grondtoon of eerste harmonische 1C wordt normaal niet gebruikt en staat daarom tussen haakjes, De 7Bes is te laag en moet vermeden worden en staat daarom ook tussen haakjes. De 11Fis is veel te hoog en staat daarom ook tussen haakjes.
Deze methode kan ook gebruikt worden om tonen aan te geven die met ventielen gespeeld worden. Bijvoorbeeld, een 4G gespeeld met 1 + 3 maakt gebruik van de 4e harmonische en klinkt als een G. Een 9C gespeeld met 1 maakt gebruik van de 9e harmonische en klinkt als een C.
Met deze methode kan eenduidig elke toon aangegeven worden die op een ventielinstrument speelbaar is. Ik heb het niet over een 2E, dat is onzin in mijn benaming.
De gangbare methode om een toon aan te geven (waarbij de C's dus C1, C2, C3 en C4 genoemd worden) is logisch voor een piano omdat daarvoor elke toon maar op één manier gespeeld kan worden, maar niet voor een ventielinstrument. Met deze methode is het niet mogelijk om onderscheid te maken tussen een 8C (los) en een 9C (met 1).
Het is even wennen maar ik vind mijn methode veel beter en ik hoop dat hij jullie na deze uileg zal aanspreken.

Erik v/d Heijden

Adriaan Kragten schreef:

In al de rapporten die ik geschreven heb gebruik ik een bepaalde methode om een bepaalde toon te kunnen aangeven. Deze methode is het rangnummer van de harmonische gevolgd door de naam van de toon. De natuurtonen in het normale bereik krijgen dan de volgende benaming: (1C), 2C, 3G, 4C, 5E, 6G, (7Bes), 8C, 9D, 10E, (11Fis) en 12G.
De grondtoon of eerste harmonische 1C wordt normaal niet gebruikt en staat daarom tussen haakjes, De 7Bes is te laag en moet vermeden worden en staat daarom ook tussen haakjes. De 11Fis is veel te hoog en staat daarom ook tussen haakjes.
Deze methode kan ook gebruikt worden om tonen aan te geven die met ventielen gespeeld worden. Bijvoorbeeld, een 4G gespeeld met 1 + 3 maakt gebruik van de 4e harmonische en klinkt als een G. Een 9C gespeeld met 1 maakt gebruik van de 9e harmonische en klinkt als een C.
Met deze methode kan eenduidig elke toon aangegeven worden die op een ventielinstrument speelbaar is. Ik heb het niet over een 2E, dat is onzin in mijn benaming.
De gangbare methode om een toon aan te geven (waarbij de C's dus C1, C2, C3 en C4 genoemd worden) is logisch voor een piano omdat daarvoor elke toon maar op één manier gespeeld kan worden, maar niet voor een ventielinstrument. Met deze methode is het niet mogelijk om onderscheid te maken tussen een 8C (los) en een 9C (met 1).
Het is even wennen maar ik vind mijn methode veel beter en ik hoop dat hij jullie na deze uileg zal aanspreken.

Maar als dit echt veel beter is, waarom staat deze manier dan niet in de theorieboeken. Ik denk dat er echt wel over na is gedacht voordat de methode die er nu is , is ontwikkeld.

Adriaan Kragten

De methode die ik aangeef om de ventielbuizen te stemmen waarbij 1 + 3 zuiver gestemd wordt is bedoeld voor een instrument zonder triggers. Als het instrument een trigger heeft op het derde ventiel waarmee alleen verlaagd kan worden, is het te overwegen om 2 + 3 zuiver te stemmen. De consequentie hiervan is dan wel dat 1 + 3 en vooral 1 + 2 + 3 te hoog worden. De trigger moet dan gebruikt worden voor de lage D en nog wat verder voor de lage Cis en uiteraard ook voor de lage G en de lage Ges.
Een trigger kan echter niet het 0.8 % te laag zijn van de vijfde harmonische 5E en de 10e harmonische 10E verhelpen. Deze tonen moeten dus zuiver gespeeld worden met een verandering van de lipspanning. Het verhogen van een toon is echter veel moeilijker dan het verlagen van een toon omdat bij verhoging de toon de neiging heeft om naar een hogere harmonische over te springen. Dit is volgens mij één van de oorzaken van onzuiver spelen van die hoge tonen waarbij de 5e of de 10e harmonische gebruikt worden.

Adriaan Kragten

Sommige mensen refereren naar een stelling of vraag van een ander. Hoe doe je dat?

Er is een vraag waarom mijn methode van het geven van notennamen niet bij het muziekonderwijs gebruikt wordt. Mijn antwoord is:

Elke methode wordt gebruikt met een bepaald doel. Als je berekeningen wilt uitvoeren naar de onzuiverheid van bepaalde tonen is het heel omslachtig als je moet zeggen: de G, gebruikmakend van de 4e harmonische en gespeeld met 1 + 3. Het is veel makkelijker en korter om te zeggen de 4G. Deze methode is dus heel functioneel voor het gebruik in mijn rapporten over toonzuiverheid. Maar nu ik er zelf aan gewend ben denk ik dat het ook een goede algemene methode is.

Of het muziekonderwijs hier aan zou willen beginnen weet je pas als je het aan hen voorlegt. Ik kan daar geen antwoord op geven. Als je er meer over wil weten kun je mijn rapport over toonzuiverheid gratis bij mij via e-mail aanvragen. Laat het rapport maar aan je leraar lezen en misschien ziet hij er wat in. Het is wel zo dat niet alleen de instrumentenbouw maar ook het muziekonderwijs tamelijk conservatief is en dat een nieuw idee heel gauw afgewezen wordt.

De gangbare methode is niet in strijd met mijn methode omdat ik het cijfer voor de letter zet. De grondtoon of C1 komt overeen met mijn 1C. De lage C of C2 komt overeen met mijn 2C. De middelste C of C3 komt overeen met mijn 4C. De hoge C of C4 komt dus overeen met mijn 8C. De super hoge C of C5 komt overeen met mijn 16C.

Als je op een trompet improviseert moet je je er constant van bewust zijn welke harmonische je gebruikt. Het gebeurt mij bij improvisaties in moeilijke toonaarden nog geregeld dat ik me vergis en dan klopt de vingerzetting niet met de harmonische en met de toon die ik in gedachten had. Een methode waarbij het rangnummer van de harmonische is opgenomen in de naam van de toon help om te weten waar je zit. Daarbij is mijn methode eenduidig voor alle tonen die met alle harmonischen gemaakt kunnen worden.

Gonzo

Adriaan Kragten schreef:

Sommige mensen refereren naar een stelling of vraag van een ander. Hoe doe je dat?

Met de Quote knop rechtsboven de post...

Adriaan Kragten

Beste mensen

De 11e harmonische ligt nagenoeg midden tussen de E en de Fis maar iets dichter bij de Fis waardoor hij een Fis genoemd wordt. Hij is dus veel lager dan een Fis (2,8 %) en niet veel hoger zoals ik eerder beweerde. Sorry, het is al weer een poos geleden dat ik dit heb uitgezocht maar in mijn rapporten staat het wel goed.

Adriaan Kragten

nieuwe trompettechniek voor lage tonen

Wie is er online