Rolando schreef:
Ik denk dat ieder moet kunnen zeggen wat goed voor hen is en voor zijn leerlingen, maar dat wil niet zeggen dat dit een algemene richtlijn is.
richtlijn vind ik een zwaar woord. Maar algemeen gezien zou je kunnen stellen dat een 5c ( en aanverwante grootten van andere merken ) een beginners model is, en dan telkens een stapje groter.
Om het voor mezelf en voor een leerling overzichtelijk te houden laat ik ze daar ook meestal op beginnen ( tenzij ze al met iets anders aankomen ). En dan zien we wel hoe de groei en ontwikkeling gaat. Na flink wat speel ervaring en als de groei het toelaat gaan we kijken naar een grotere maat.
Merken zijn niet echt interessant, dat ben ik met John eens, maten zoveel te meer. Maar om het overzichtelijk te houden, blijf ik zo dicht mogelijk bij het uitgangspunt, waar we vanaf komen, tenzij er echt bijzondere fysieke kwesties zijn waar rekening mee gehouden dient te worden.
Voorbeeld: een leerling speelde net weer trompet, en komt bij mij op les. hij had aan mondstukken een blessing 7c, een bach 5c en een bach 1,5 c
ik ben met hem begonnen op de 5c, en daarna meteen door op de 1,5 c ( dit in verband met zijn lippen. De 1,5 c was wat groot, maar aan de 5c had hij niks, daar kon hij niet zijn lippen fatsoenlijk inkrijgen. Dus had als consequentie dat hij meer moest werken, en meer geduld moest hebben met het bereik naar de hoogte. Toch bleek ook dit 1,5 c mondstuk niet afdoende wijd voor zijn lippen, maar hij wilde wel graag trompet spelen. Dan moet je verder gaan zoeken. Toen ben ik met hem naar een muziekzaak geweest, en heb een paar schilkes laten spelen en we kwamen bij een schilke 19 uit. Maatje groter, maar vooral wijder. Hij moest nog wat meer werken ( ook aan klank ), maar de ontwikkeling gaat wel sneller, want hij heeft een mondstuk waar hij goed mee uit de voeten kan.
Waarom geen denis wick??
Om de simpele reden dat die zaak die mondstukken niet voorhanden had
Omdat ikzelf geen positieve ervaringen had/heb met dat betreffende mondstuk, en ik als docent alleen maar af kan gaan op ik geleerd heb, en op de ervaringen die ikzelf heb.
Is dat kortzichtig van mij?? Misschien, ik denk zelf van niet, want die schilke is een schot in de roos, en als die jongen straks geen leerling meer van me is, staat het hem vrij om zelf aan de scharrel te gaan. Maar zolang als hij de verantwoordelijkheid voor zijn ontwikkeling bij mij neerlegt, zal hij mij wel min of meer moeten volgen in mijn wijze van lesgeven.