Embouchure, Adem en Ademsteun

HJ · **Geregistreerd:** 24 nov 2003 15:58 **Berichten:** 563

Jaws schreef:

En mijn ervaring is ook dat wanneer de adem op de goede plaats zit de rest vanzelf volgt.
En om Bert gerust te stellen: Natuurlijk ben ik wel met het embouchure bezig, daar valt ook nog wel behoorlijk wat aan te sleutelen, maar dat vormt bij mij toch maar een derde van mijn problemen. (denk ik :wink:

)

Ik maak me niet ongerust. Als je embouchure goed is en weerstand kan bieden aan de lucht zodat er compressie ontstaat, dan is er niks aan de hand, en zou het heel goed kunnen zijn dat je aan de ademkant weer wat moet sleutelen. Iedere trompettist heeft m.i. te dealen met een balans tussen adem en lip. Als je lip niet doet wat-ie moet doen, dan moet je daar iets aan doen, en als je ademsteun niet goed is of niet in balans met je lip, dan moet je daar iets aan doen.
Wat ik alleen nogal eens zie is dat de nadruk enkel ligt op de ademsteun, en dat is onterecht. Ik ben er van overtuigd, uit eigen ervaring, dat je lip niet vanzelf mee gaat doen als je ademsteun in orde is. Ik heb dit zelf jaren gedacht en beweerd, maar had ondertussen wel problemen. Eindelijk begint mijn lip mee te werken en blijkt alles veel simpeler te zijn dan ik gedacht had. Nu werkt ook het hele ademsteun verhaal veel beter.

Als je lip in orde is, dan lijkt het inderdaad net alsof het enige dat je hoeft te doen, zorgen dat je ademsteun voor elkaar is. Mensen dreigen nog wel eens te vergeten dat ze al aan 1 hele belangrijke voorwaarde voldoen nl. een goeie lipstand met weerstand en compressie.

Bert

HJ · **Geregistreerd:** 24 nov 2003 15:58 **Berichten:** 563

erikveldkamp schreef:

De embouchure die je gebruikt voor pedaaltonen is in de meeste gevallen toch veel anders dan je nodig hebt voor het hoge register. Je onderlip zit veel te laag in het mondstuk. Je traint daardoor ook de verkeerde mondspieren. Er is ook bijna geen enkel muziekstuk waar je pedaaltonen nodig hebt, dus waarom zou je er dan op oefenen.

Gewone pedaaltonen heb ik ook nooit begrepen, maar dubbeelpedaaltonen(dus twee octaven onder het normale bereik) zijn (ok, voor mij dan, maar ik denk voor veel mensen) uiterst nuttig JUIST door het simpele feit dat je ze totaal anders moet spelen dan gwonen tonen. Om deze te kunnen spelen werk je je hele embouchure naar voren toe, en je traint de spieren die hiervoor nodig zijn. Maw. je traint de spieren die een kussentje kunnen maken.
Als je last hebt van een smile embouchure (dus je mondhoeken gaan richting je oren als je hoger gaat spelen) dan zijn double pedals een hele zinnige oefening. Je leert focussen(als je de tonen maar in de kern probeert te spelen, met een vrij scherp geluid) met een geheel voorwaartse stand. Als je een beetje van deze stand kunt gebruiken in je normale speelembouchure kan dit grote voordelen hebben en leer je je smile vrij snel af.
Kortom, het gaat niet alleen over hoe je speelt, maar vororal ook, hoe bereik je een bepaald doel. Inderdaad is er geen enkel stuk waarin een dubbelpedaal C voorkomt, maar wel stukken waarin je constant boven G2 moet kunnen spelen. Als je uithoudingsvermogen dankzij je smile embouchure slecht is, dan moet je toch eerst lkeren hoe je je mondhoeken naar binnen kunt brengen om een kussentje te maken om op te spelen. Sommige mensen hoef je dat maar te zeggen, maar de ervaring leert dat dit een lange weg is. Pedaaltonen helpen daarbij uitstekend.
Overigens een ideetje van Callet.

Bert

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

Bert, wat is volgens jou het verschil tussen de BE en de Stevens embouchure. Ik kan geen verschil ontdekken in mijn info. Maar ik heb het BE boek niet en alleen jouw website gelezen (+ die van Jeff Smiley natuurlijk).

meer info over oa de Stevens embouchure :

http://www.trumpetthink.com/embouch.htm

HJ · **Geregistreerd:** 24 nov 2003 15:58 **Berichten:** 563

Erik,

Toen ik net begon met BE was ik al een tijdje allerlei embouchurevormen via boeken aan het bestuderen. Uiteraard ook Stevens. Op het moment dat ik de eerste oefeningen van BE begon te doen overviel me ook een gevoel van herkenning. Ik dacht meteen, he ik werk gewoon aan een Stevens embouchure. Dit is niet of slechts ten dele waar, of misschien weet ik het wel helemaal niet.
Wat is er nl. aan de hand? BE si louter een ontwikkelingssysteem. Door de combinatie van een aantal oefeningen worden je lipspieren geactiveerd om een voor jou lippen zo uitgebalanceerd mogelijke stand aan te nemen.
De drie pijlers zijn: roll-in(RI) (daar komt een beetje de verwarring vandaan dat het een Stevens-kloon zou zijn, alhoelwel het idee natuurlijk best daarvandaan kan zijn gekomen), roll-out (RO)(double pedals met het doel dat ik al in een andere post heb omschreven), en Tongue-on-lips(TOL), waar we het nu alweer een tijdje over hebben. Je zou kunnen zeggen dat ik speel met vier verschillende , en ook nog aan verandering onderhevige, embouchures: RI, RO TOL en mijn gewone speel-embouchure. RI, RO en TOL hebben allemaal hun invloed op mijn 'gewone' embouchure, maar hoe dat er uiteindelijk uit gaat zien, moet zien of wil zien, dat weet ik niet. Dat laat ik gewoon gebeuren. BE is dus een weg naar een nader te ontdekken embouchure (wellicht in de buurt van Stevens), op jouw specifieke bouw geschreven. Stevens schrijft een aantal zaken heel duidelijk voor: zo is voor Stevens de kaakstand van het grootste belang. Ik heb van kenners gehoord dat als je je kaak niet naar voren kon of wilde zetten, dat hij je dan geen les meer wilde geven.Verderwordt het spelen met weinig mondstukdruk erg direct benadert: inderdaad op de vlakke hand. Ik kan dit inmiddels ook, maar heb daar een hele andere weg voor bewandeld. Ik was al anderhalf jaar met BE bezig en moest daar ineens aan denken. Ik probeerde het en ik kon het omdat ik geleerd had hoe mijn lippen de compressie konden maken.
Terug naar de overeenkomsten/verschillen: de roll-in bij BE verschilt per speler. Sommigen pikken dit snel op, maar ik kan er nog steeds niet mee spelen. Als oefening doe ik het nog steeds, gewoon om mijn lippen te hertrainen, na zo'n vijftien jaar van de verkeerde spieren te hebben gebruikt. Etc.etc. BE is geen embouchure maar een methode, Stevens is een vastomschreven emboouchure dat je geheel direct moet aanleren. Je zet je lip en kaak in die stand en gaat aan de slag. BE is indirect, via de oefeningen nemen je lippen een aantal 'goodies' over en vervormen een slecht embouchure in een bruikbaar, speelbaar en uiteindelijk behoorlijk efficient geheel dat er bij iedereen anders uit zal zien.

Bert

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

Oke, dat klinkt als een goede methode.

Karel

Ik heb zelf een half jaar vanuit het BE-boek gewerkt. Ik kwam ermee in aanraking via iemand die vlakbij mij woont en dit weer via Bert heeft. Uiteindelijk ben ik ermee gestopt omdat ik de Roll-inn oefeningen niet onder de knie kreeg. En dat is m.i. nou juist zo cruciaal voor de BE methode. Aan de ene kant de Roll-out (die bijna iedereen onder de knie krijgt) en aan de andere kant de Roll-inn. Als je naar de bijgeleverde CD luistert waarop kinderen van 14 jaar een G4 spelen dan kan je niet anders concluderen dat deze methode voor sommige mensen moet werken. Ik ben voorlopig tevreden met een mooie C3 :wink:

larrios

Hallo Bert, Karel, Eric, iedereen!

Ja, nu het over BE gaat en ik zelf indirect ter sprake kom, kan ik het niet laten ook een berichtje te posten.

<<<Ik kwam ermee in aanraking via iemand die vlakbij mij woont en dit weer via Bert heeft.>>>

Kleine correctie Karel, ik ken het boek via Rune Aleksandersen, de Noor die de site www.trumpetthink.com heeft gemaakt. Jeff Smiley heeft me in contact gebracht met Bert. Maar goed, details.

<<<Ik heb zelf een half jaar vanuit het BE-boek gewerkt. [...] Uiteindelijk ben ik ermee gestopt omdat ik de Roll-inn oefeningen niet onder de knie kreeg. En dat is m.i. nou juist zo cruciaal voor de BE methode. Aan de ene kant de Roll-out (die bijna iedereen onder de knie krijgt) en aan de andere kant de Roll-inn.>>>

Gedeeltelijk heb je gelijk. Een zeker evenwicht tussen RO/RI is inderdaad belangrijk. Maar bij BE is doorzettingsvermogen en geduld net zo belangrijk! (Bij welke methode overigens niet?) Een half jaartje ploeteren op de RI is helemaal niet zo lang. Het doel is ook niet de oefening perfect te krijgen. Veel belangrijker is het om het simpelweg te doen. Ik heb ook de nodige problemen met het onder de knie krijgen van de oefening an sich, maar dat betekent niet dat ik er geen voordeel van heb in mijn normale spelen. RI en RO zijn alleen maar oefeningen. Niets meer, niets minder.
BE staat op zichzelf als het gaat om boeken waarmee je zelf aan de slag kunt. Dit neemt echter niet weg dat met de hulp van een leraar je bepaalde dingen sneller door kunt krijgen, omdat je dan sneller in de goede richting gestuurd wordt. Het ontbreken van die controle/correctie (de methode is nog jong en daarmee de docenten schaars) kan er inderdaad voor zorgen dat het een en ander wat langer duurt. Voorlopig geldt naar mijn idee dus nog, zoals we op het TH BE forum zeggen: BE patient.

<<<Ik ben voorlopig tevreden met een mooie C3>>>

Dat ben ik met je eens. Er zijn veel trompettisten, op dit moment mezelf incluis, die geen zekere C3 hebben. Maar toch denk ik dat je jezelf, als ik het mag zeggen, tekort doet door niet wat langer te experimenteren met BE. Met jouw bereik hoef je je niet druk te maken om een goede basis om met BE te beginnen. Kennelijk zit je al voor een deel op het goede spoor, anders zou het niet werken. Maar ik weet ook dat je inmiddels al langer dan een half jaar (de tijd dat je aan BE hebt gespendeerd) bezig bent met Caruso en ik vraag me dan af wat dat heeft opgeleverd, anders dan het in stand houden van die C3? Je schrijft dat je voorlopig tevreden bent met je huidige bereik, maar ik weet ook dat je ervoor zou tekenen als die G erboven ook nog vet op zat. Kan ik je niet overhalen het nog eens te proberen?

Ko

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

Je moet voor jezelf bepalen of je denkt dat het aan je embouchure ligt of aan de ademsteun/luchtcompressie waardoor je bereik beperkt wordt. Of door beide natuurlijk.

Ik heb geen problemen met mijn bereik maar speel denk ik nog niet efficient genoeg. Ik ben nu wat bezig geweest met een Stevens achtig embouchure, dus meer inrollen van de lippen en merkte dat dat wat makkelijker hoog speelt. Op zich is dat logisch omdat je de lipopening kleiner maakt en dus meer luchtsnelheid en weestand krijgt. Ik moet er nog wat meer mee experimenteren komende tijd of ik het geluid goed genoeg vindt met deze methode.

Het feit voor mij blijft wel dat ik in tegenstelling van Bert de ademsteun belangrijker blijf vinden dan de embouchure. Maar dat zal er ook wel aan liggen dat ik geen echte problemen heb met mijn embouchure. Ik ga noch wel teveel naar een smile embouchure in de hoogte, daar wil ik nog vanaf.

Embouchure, Adem en Ademsteun

Wie is er online