Embouchure, Adem en Ademsteun

gianni

mi trompeta schreef:

Het lijkt mij dat ook de spieren rondom de mond meespelen in de embouchure. Hoe zou je anders het verhaal van het naar binnen trekken van de mindhoeken o pembouchure kunnen betrekken. M.i. gebeurt er binnen het mondstuk qua trilling vrij weinig wat je bewust kunt bijsturen, het zijn volgens mij juist de spieren eromheen die je kunt gebruiken om een betere of makkelijker spelende embouchure te krijgen.

het lijkt mij dat je over het gebeuren binnnen het mondstuk juist wel bewust bij kan sturen. De hele toonvorming speelt zich immers onder het mondstuk af en niet daarbuiten!

mi trompeta

Ik heb persoonlijk niet het idee dat ik de trillingen van mijn lippen als zodanig kan bijsturen, dit kun je wel indirect doen, juist door de spieren eromheen te bewegen (is mijn mening)

larrios

[/quote]

Ko,

Bijna helemaal met je verhaal eens. Alles dat binnen het mondstuk en in de mond gebeurt is verre van een statisch iets, dat zijn we dus eens.
Vraag is nu alleen: is het begrip embouchure slechts van toepassing op dat gedeelte binnen het mondstuk of omvat het wat meer?
Luisterend naar Jim Thompson en Frits Damrow kun je onmogelijk beweren dat het spelen op een zo min mogelijk veranderend embouchure een slechte techniek is.
Ik denk persoonlijk dat begrippen hier niet voor iedereen hetzelfde zijn, wat voor een hoop verwarring en onduidelijkheid zorgt. We kennen het verhaal, maar vertellen het allemaal net even anders.[/quote]

Jeroen,

Bedankt voor je reaktie. Ik wilde graag reageren met een uitspraak van Willem van der Vliet (Deze man verdient zowel als speler als docent een standbeeld. Oh, en als mens ook zÃ©Ã©r inspirerend!): "Embouchure bestaat niet." Nu dan, zul je zeggen, waar hebben we het dan over? Hij bedoelde hiermee dat je trompet speelt met je hele lijf en wezen en daar heeft hij natuurlijk ook gelijk in. Je lip, je kin, je wang, je nek, je hoofd, je schouders, waar houdt het op?
Maar goed, even terug naar je verhaal. Je maakt een hele rake opmerking: spelen op 'een zo min mogelijk veranderend' embouchure. Dat is een sleutel. Voordat je je lippen (zoals we allemaal weten: van nature niet sterk en dus moeilijk te porren voor de extreem kleine, onbewuste en precieze coÃ¶rdinatie nodig voor het trompetspelen) zover hebt dat ze zo werken, zul je ze eerst duidelijk moeten maken welke richting ze min of meer op moeten. Je leert dat het handigst, in mijn visie, door de bewegingen zo extreem mogelijk te oefenen (let wel, als oefening dus), zodat je lippen doorkrijgen, tijdens je normale spelen, waar ze naartoe moeten. (Laat het duidelijk zijn dat ik uit het BE kamp kom, haha.) Pas als je lippen de richting kennen, kunnen ze gaan perfectioneren en daarmee onnodige beweging beperken.
Ik wil alleen maar bevestigen dat Damrow en Thompson goede spelers zijn. Ik heb van alletwee materiaal thuis. Ze hebben bij mij alleen geen resultaat gehad op het gebied van embouchure. BE snijdt wat dat betreft beduidend meer hout.

Ko

HJ · **Geregistreerd:** 24 nov 2003 15:58 **Berichten:** 563

"Zoveel mogelijk op hetzelfde embouchure spelen"

kennen het verhaal, maar vertellen het allemaal net even anders.[/quote]

Misschien is het wel gevaarlijk om te denken dat je iets zo complex als een embouchure kunt omschrijven. Inderdaad heeft iedereen weer een andere terminologie, andere achtergrond etc. Het is vooral een kwestie van de goeie dingen studeren en je oor te luister leggen, en voor jou onlogische dingen uitfilteren. Niemand meteen geloven, al speelt hij nog zoveel,C4-en of nog zo goed Tomasi.

Toch nog even een poging: zoveel mogelijk spelen op 1 embouchure. Meestal wordt deze omschrijving gebruikt als het gaat om het al dan niet verplaatsen van het mondstuk om in een ander register terecht te komen. Ik denk dat iedereen op dit forum het daarover wel eens is. Je kunt pivoteren, inrollen, kin aanspannen of juist omhoog 'bunchen', maar de plek blijft hetzelfde.Wat er zich afspeelt in het mondstuk blijft toch gissen. Tonggebruik, lipbeweging etc. si vrijwel niet te omschrijven. We merken het hier met zijn allen: je slaat altijd de plank mis, of er is altijd weer ioemand die het helemaal anders voelt en toch geweldig speelt. Het is alsof je iemand wil opschrijven hoe je het woord trompet uitspreekt. Net zo onmogelijk en toch kan iedereen het. Waarschijnlijk legt ieder mens het weer anders uit.

Bert

HJ · **Geregistreerd:** 24 nov 2003 15:58 **Berichten:** 563

JeroenJongeling schreef:

Bert,

Misschien dat daar het verschil wel ligt tussen de klassieke en de lichte muziek trompettist. Met het geluid van de gemiddelde "jazz trompettist" word ik al snel het orkest uitgetrapt (met alle respect).

Dat weet ik ook wel. Ik was tot mijn achttiende een klassieke trompettist, begon toen in bigbands te spelen en merkte al gauw dat ik power en projectie tekortkwam. Terwijl ik wel Charlier, Haydn en heel veel andere klassiekers met redelijk gemak speelde. Uiteindelijk begon dit behoorlijk te wringen en heb ik de keuze toch moeten maken. In eerste instantie wilde ik twee hoofdvakken doen, maar ik ben bang dat inderdaad bijna niemand dit kan.

Blijf ik toch een beetje met de vraag zitten hoe het kan dat iemand als Peter Masseurs met een voor veel mensen als highblowersmethode aangemerkt embouchure speelt en toch zowel als solist als orkesttrompettist bij de wereldtop hoort. Hoe groot is het verschil eigenlijk, of is het meer een gapend gat tussen twee muzikale opvattingen en totaal verschillend materiaal?

Citaat:

Tuurlijk. Ik ken mensen die zweren bij Quinque, Gordon, Stamp, Lamart's, Spaulding, Burba etc. Voor mij hebben deze methodes weinig tot negatief effect gehad. En ik ben er niet kinderachtig mee omgegaan.

Citaat:

Als je meer wilt weten over Thompson of Damrow, bestel dan eens hun boeken (buzzing basics en fitness
for brass)

Buzzing basics ken ik niet, maar ik heb erg veel a la Stamp gebuzzed op mijn mondstuk en dat heeft tot op zekere hoogte ook wel resultaat gehad. Een kwartiertje per dag zette mijn chops meestal wel weer op het goeie pad, als ik een goeie dag had! Dan kon ik wellicht tot een C3 spelen zonder er al te veel last van te hebben. Via BE en Callet zit mijn bereik er in ieder geval altijd op. Er moet heus nog een hoop gebeuren maar het fundament is steviger dan ooit.
Fitness for brass ken ik , maar ik zie daar niet zo het nut van in. Als je dan toch in die richting bezig bent kun je net zo goed Stamp, Clarke, Arban en Colin er eens op na slaan. Nadeel is dat je dan meer geld kwijt bent, da's ook wel weer zo. Maar als methode voegt het m.i. helemaal niks toe en zet het je lip en adem helemaal niet beter. Dat is in ieder geval iets dat je met Stamp, Caruso, Callet, Gordon of BE wel bereikt. Er gebeurt iets met je lippen waardoor het systeem verandert, goed of slecht. FFB vind ik meer een onderhoudsboek, maar dat heb je met erg veel zg. methodes met technische oefeningen.
Daarnaast heb ik drie jaar les van Frits gehad.

Bert

JeroenJongeling

Dat Fitness for brass niet zoiets is als BE of Stamp, klopt. Mijn opmerking over die boeken waren ook meer voor het algemenere leespubliek bedoeld. Ik doelde ook eigenlijk meer op wat Frits Damrow te vertellen heeft (net als dat ik doelde op wat Jim Thompson te vertellen heeft). Dat ze allebei ook nog eens erg goed spelen, ja dat klopt als een bus.

Ik heb tot nu toe drie keer een les van Frits mogen hebben, vlak voor de afgelopen zomervakantie. Die hebben mij enorm veel op weg geholpen (of misschien wel terug op de goede weg). Ik probeer binnenkort weer naar hem toe te gaan, want zijn verhaal laat bij mij in ieder geval wel het kwartje vallen, zoals bij jou BE dat dus kennelijk doet.

Sinds een paar dagen ben ik trouwens ook bezig met yoga en ook dat beÃ¯nvloed mijn spelen op een zeer positieve manier. Een zeer belangrijk punt (zo niet het belangrijkste) van yoga is namelijk: de ademhaling. Mooie parallel, niet?

larrios

Over 'het kennen van het verhaal'... Ik denk dat we het vooral eens zullen zijn over wat het eindresultaat zal zijn: makkelijk spelen met een goed geluid, groot bereik, goed uithoudingsvermogen en goede articulatie. Zoiets. Maar waar de brei soms dik en ondoorwaadbaar lijkt te worden is wanneer je het gaat hebben over hoe je dat resultaat bereikt. Als je het hebt over methodes, dan zijn Caruso en wellicht ook Stamp gestoeld op goede ideeÃ«n, maar blinken de boeken uit in vaagheid. Het zelfde geldt voor Callet. Van deze drie is overigens Callet de enige waar je nog zelf les bij kan volgen om het naatje van de kous uit te vogelen. Aan alleen de boeken hebben de meesten simpelweg niet genoeg. Een ander voorbeeld is de Stevens-Costello weg. Deze is misschien wel weer tÃ© duidelijk. Dat boek is zÃ³ gedetailleerd, dat je ook bijna niet weet wat je er mee aanmoet. (Even buiten beschouwing latend dat de directe benadering ala Stevens voor velen niet werkt.) Je vraagt je dan inderdaad af wat voor zin het heeft alles zo gedetailleerd mogelijk te omschrijven, want hoewel interessant, ga je het daarvan nog niet kunnen.
Je voelt vast wel aankomen dat ik nu weer met BE aankom. En inderdaad, BE heeft als enige trompetmethode, bij mijn weten, een duidelijk te bewandelen weg naar een efficiÃ«nte manier van spelen. Een weg die toepasbaar is op iedere physieke bouw, ieder speelniveau etc. Je krijgt stap voor stap uitgelegd wat het hele proces inhoudt, hoe je met de oefeningen om moet gaan, hoe de oefeningen moeten voelen en klinken (CD) en werkt zo als een gids bij je persoonlijke ontwikkeling. Het is voor een deel gericht op bewustwording van het mechanische aspect van het spelen (m.b.t. de lippen), maar vooral ook op het simpelweg doen en ervaren.

Zo, voor nu weer even genoeg.

Ko

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

Ik heb dat efficiente nog niet kunnen ontdekken in het BE boek. Waarom zou je met een kleinere lipopening efficienter spelen ?

Omdat je minder lucht nodig hebt, of luchtsnelheid of dat je een groter kussentje hebt waarop je je mondstuk zet. Ik denk dat dat niet voor iedereen de efficientere methode is. Ook dat hangt van de persoon af. Ik zit nu op het moment steeds meer met een ingetrokken maag te spelen om meer compressie en projectie te ktijgen. Ik denk dat dat voor mij de efficientere methode is. Dit is namelijk erg makkelijk te leren en heeft direkt resultaat. Dan kan ik de lipopening voldoende open houden waardoor ik het geluid ook open en groot houdt. Voor mij werkt dat tot nu toe het beste, ook nadat ik het BE boekje heb bestudeerd... :wink:

Embouchure, Adem en Ademsteun

Wie is er online