Ik heb de Caruso methode al jaren in de kast liggen en heb er enkele pogingen mee ondernomen, maar speelde echt steeds weer mijn bek kapot. Als je embouchure (en dan heb ik het echt alleen over wat je lippen zouden moeten doen) niet in orde is, is dit geen aanrader. Eigenlijk denk ik dat je de fouten die in je embouchure zitten alleen maar versterkt. Je zou dus eerst iets aan de werking van je lippen moeten doen.
Als dit in orde is dan zou je wellicht nog eens een poging kunnen wagen en dan inderdaad eens gaan kijken op Trumpet Herald. Daar staan erg duidelijk uitgewerkte schema's, die je maar hoeft te volgen. Ik kan me nl. voorstellen dat je hiermee je embouchure traint. Het uitgangspunt is nl. niet een mooie klank, maar spiertraining (niet eens zozeer kracht, maar beweging). Door het idee los te laten dat alles altijd mooi moet klinken kom je wel aan de essentie van wat studeren is. Je speelspieren leren wat er voor nodig is om muziek te kunnen maken. Er zijn genoeg mensen die zeggen dat je dan dus gewoon muziek moet gaan maken (en ook dat gezichtspunt vind ik niet zo gek), maar als het instrument er steeds tussen zit dan lukt dat gewoon niet, hoe graag en goed je ook muziek wil maken.
Sinds enkele dagen heb ik het boek Flexus, en dit is inderdaad gebaseerd op Caruso. Het is absoluut niet voor beginners en staat vol met noten die je eigenlijk zou moeten kunnen spelen, maar wat niet iedereen kan. Ondanks de magere tekst, is er wel een heel duidelijke gebruiksaanwijzing, zijn de oefeningen goed en het achterliggende idee duidelijk.
Mijn eerste indruk is erg positief en ik wil eens kijken hoe deze oefeningen te integreren zijn in de dagelijkse praktijk. Ik word alleen altijd een beetje ongelukkig van de pedaalnoten alla Caruso en Stamp. In Flexus zitten ze er zelfs zelf een beetje mee in hun maag, want de waarschuwingen zijn legio. Liever dubbele pedalen alaa Callet, dan snap ik tenminste waarom ik het doe. Heb ik van die gewonen pedalen nooity begrepen, en ook nooit profijt van gehad.
Ik begin steeds meer te voelen voor een soort volgorde waarin je trompet zou moeten leren spelen: eerst Balanced Embouchure ( m.i. heb je dan gewoon goed werkende lippen) en dan heb je basis genoeg om evt. Caruso (tikkie vaag), of Flexus te beginnen, of eventueel je oor te luister leggen bij Callet en zijn TCE. Dit gelardeerd met een keur aan ademhalingsoefeningen, leuke stukjes en serieuze klassiekers moet toch een beetje trompettist kunnen opleveren.
Op dit moment ben ikzelf bezig een combi te vinden tussen deze drie technieken. Gewoon om eens te kijken hoe die zaken combineren. Benieuwd of ik na een maand nog trompet kan spelen
Bert