Ruli schreef:
Ik ben dus niet de enige die moeite heeft afstand te doen van zijn "oude vertrouwde" instrument(en)

Ten 1e: mijn Taylor is niet oud (maar wel vertrouwd)
Ten 2e: Klopt, ik heb mijn oude (deze dus wel) en vertrouwde Bach Strad ook nog steeds.
Ten 3e: Een instrument zie ik als een stukje persoonlijkheid. Een stukje ik. Daar kan ik geen afstand van doen. Dus vandaar dat de collectie langzaam maar zeker groeit.
Even voor Bassz: Gewoon houden man, die Straub. Zonde om hem weg te doen!
Tenzij je natuurlijk de centen heel hard nodig hebt.