trompetspelen en voetballen

jan drost · **Geregistreerd:** 27 jan 2004 09:46 **Berichten:** 84

In het topic over Lasting Change kwam ik de volgende opmerking tegen: "Bill Adams heeft het vaak over een energiepunt, net zoals je klaar staat om in het water te springen of om een honkslag te slaan. Zo moet je ook klaar zijn om een noot te spelen. Als die energie erachter zit dan gaat de ademhaling ook wel goed."

Dat doet me weer denken aan een boekje dat mijn toenmalige leraar me vroeger eens aanraadde: 'Zen en de kunst van het boogschieten'. Daarin gaat het over het laatste moment voordat je de pijl loslaat. Ook zo'n energiepunt.

En deze vakantie voetbalde ik wat met m'n zoontje. En, hoewel ik al jaren een balletje trap, ontdekte ik opeens (nu pas... :oops:

) hoe ik niet alleen geplaatst kan passen (want dat kon ik al), maar ook nog eens zonder inspanning hard en vooral ver kan passen, zonder noemenswaardige aanloop. Namelijk door niet 'zo maar' te schieten, maar door in één of twee sprongetjes je hele lichaam en volledige energie in de strijd te gooien. Dat betekent dat je alle controle los moet laten (!) en in de laatste stap/sprong voordat je schiet je zo moet geven (= energie) dat je absoluut omdondert als... je niet schiet. Anders gezegd (want het is bijna niet uit te leggen anders dan met dat woord "energiepunt" van Bill Adams): het enige dat je in evenwicht houdt is dat je op dat moment je volle lichaamsgewicht en bewegingskracht laat "tegengewichten" door de zwaai van je been = de trap tegen de bal. Het gaat om dat allerlaatste moment waarop je alle controle laat varen en je lichaam zich vanzelf volledig focust. Dat gebeurt op dat moment vanzelf. Het is bijna niet uit te leggen, maar alleen te ervaren. En het doet zich dus op allerlei plekken voor waar een fysieke actie wordt geleverd: voetballen, boogschieten, honkballen, in het water springen, een toon blazen op een trompet...

Robert66

Goh Jan, da's wel interessant!

Mijn eerste reactie is dat er ook adrenaline bij betrokken is.
Ik denk wel dat als je iets vaker doet de routine kan gaan overheersen, dan heb je minder spanning/adrenaline.

jan drost · **Geregistreerd:** 27 jan 2004 09:46 **Berichten:** 84

Citaat:

Mijn eerste reactie is dat er ook adrenaline bij betrokken is.
Ik denk wel dat als je iets vaker doet de routine kan gaan overheersen, dan heb je minder spanning/adrenaline.

Volgens mij heeft adrenaline er niet zoveel mee te maken. Routine wel in die zin, dat als je dit een paar keer bewust ervaren hebt, het niet meer opvalt of, anders gezegd, geen speciale sensatie meer is. Het maakt dan deel uit van 'je systeem'.

L J

Proprioceptie is dat. Je voelt waar je lichaamsdelen zijn, en hoe gespannen (of niet) je spieren zijn en worden.
Als iets goed gaat moet je dat 'gevoel vasthouden'. Dat wordt vaak in sport gezegd, maar geld zeker ook voor koperblazers.
Je geeft een mooi voorbeeld, jan drost.

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

Bij Bill Adam gaat het er om dat je je focust op het einddoel (de noot, muzikale frase, e.d.) en niet op de gevolgen (embouchure, ademhaling).

Dus net zoals je je bij honkballen focust op de slag en daar klaar voor gaat staan om de bal te ontvangen en niet bezig bent met de spieren, of het materiaal, zo is de trompettist ook bezig met musiceren. Dat is vooral een mentale kwestie, geen fysieke. De fysieke zaak is altijd een gevolg van iets, nooit de oorzaak.

Je bent dus vooral niet bezig met de gevolgen (aangespannen spieren, e.d.) maar vooral met focussen op het einddoel. "Goal oriëntation" noemt hij dat.

Het is iets wat ik dagelijks toepas in het trompetspelen, daarom vind ik ook dat het trompetspelen op zich niet moeilijk is. Als je maar de oorzaken en gevolgen in de goede volgorde hebt.

jan drost · **Geregistreerd:** 27 jan 2004 09:46 **Berichten:** 84

Ik had aan mijn bericht inderdaad toe kunnen voegen dat het mentale aspect dus belangrijk is en misschien wel doorslaggevend. Dat wordt wel heel erg duidelijk als je in dat voetbalvoorbeeld van mij je een voetballer probeert voor te stellen die, in de seconden voorafgaand aan de trap tegen de bal, bezig is met de houding van zijn enkel, de precieze afstand van zijn standbeen ten opzichte van de bal, de hoek waaronder dat been staat, de snelheid waarmee het andere been de trap gaat even, wellicht zelfs de wijze waarop de veters van zijn schoenen gestrikt zijn, kortom, dat schiet niet op en zo raakt-ie geen bal goed!

Wat niet wegneemt dat je je als voetballer fysiek wel in de buurt van de bal moet bevinden, anders raak je evenmin een bal.

Dan is de les van dit alles misschien dat je je fysiek 'in de buurt van' moet bevinden, maar op dat moment alles los moet laten en je mentaal moet focussen op je doel. Het fysieke preciesiewerk volgt dan vanzelf (kwestie van vertrouwen).

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

jan drost schreef:

Dan is de les van dit alles misschien dat je je fysiek 'in de buurt van' moet bevinden, maar op dat moment alles los moet laten en je mentaal moet focussen op je doel. Het fysieke preciesiewerk volgt dan vanzelf (kwestie van vertrouwen).

Ik heb het gevoel dat je het een beetje te ingewikkeld maakt. Bill Adam's voorstelling van zaken is heel eenvoudig. Wat jij met het voetballen meegemaakt hebt maak je dagelijks mee maar je bent er niet (meer) van bewust. En zo hoort het ook. Ik geef aan leerlingen vaak het voorbeeld van een glas pakken. Dus wat doe je bewust als je een glas pakt. Het enige wat je doet is met het doel bezig zijn "het glas pakken". Alles wat daar fysiek en mentaal voor moet gebeuren gaat dan vanzelf omdat je die vaardigheden al hebt aangeleerd.

Als klein kind moet je echter die reflexen nog leren. Maar hoe leer je die reflexen als kind? Door constant aan aanspanningen van spieren te denken of je gewoon bezig te houden met het glas pakken en dat zo vaak herhalen tot dat het lukt. Deze "win situatie" wordt als permanente reflex opgeslagen, de voorafgaande mislukkingen vergeet je.

Zo werkt het met trompet spelen ook. Je studeert bepaalde dingen op muzikaliteit in, je hoeft niet op fysieke zaken te letten. Dat regelt de biocomputer wel voor je. Je herhaalt een loopje net zo vaak totdat in in je hoofd (en vingers) zit. Moet je hem een andere dag weer spelen heb je grote kans dat ie vanzelf goed gaat.

L J

erikveldkamp schreef:

Deze "win situatie" wordt als permanente reflex opgeslagen, de voorafgaande mislukkingen vergeet je.
Zo werkt het met trompet spelen ook. Je studeert bepaalde dingen op muzikaliteit in, je hoeft niet op fysieke zaken te letten. Dat regelt de biocomputer wel voor je. Je herhaalt een loopje net zo vaak totdat in in je hoofd (en vingers) zit. Moet je hem een andere dag weer spelen heb je grote kans dat ie vanzelf goed gaat.

Dat is dus proprioceptie. Dat hoeft niet volledig bewust te gebeuren, maar het is het meer of minder bewust onthouden van welke bewegingen en welke spierspanningen je hebt in een bepaalde situatie.

trompetspelen en voetballen

Wie is er online