Klassiek versus Jazz

Pier met de toeter

Offtopic:

richaar-cdl schreef:

nee nee, ik heb er gewoon een hekel aan als een nummer voor meer dan 50% uit scheldwoorden bestaat. Dan kan het nummer nog wel een goede beat / ritme / melodie hebben. Of rock nummers waar er alleen maar keihard onverstaanbaar geschreeuwd wordt.

Luister voor de gein eens naar Buckshot LeFouque. Hiphop zonder sheldwoorden, meer dan 1 akkoord en zelfs een rif van 5 maten.
http://www.youtube.com/watch?v=vOkC2FuHIJ0
Dit is trouwens de korte versie, op het album 'Music Evolution' staat de lange versie. Langere trompet solo in ieder geval. :wink:

Het hele album is brilliant trouwens.

Ontopic:
Ik vind het ook jammer dat sommige Jazz standards bijna taboe zijn geworden om uberhaupt nog te spelen. Als je op een sessie met bijvoorbeeld All of Me of Autumn leaves aankomt wordt je ook raar aangekeken.

Erik v/d Heijden

richaar-cdl schreef:

erikveldkamp schreef:

richaar-cdl schreef:

Als ik naar mezelf kijk sta ik open voor iedere vorm van muziek. Uitzonderingen zijn keiharde hardrock of hip-hop, dat heeft met enige muzikaliteit niets te maken.

Sorry, maar er is geweldige hip-hop muziek te beluisteren. Het feit dat jij daar waarschijnlijk dan niet van op de hoogte bent wil nog niet zeggen dat alle hip-hop muziek slecht is. Hetzelfde geldt overigens ook voor hard-rock. Bands als Deep Purple, Guns 'n Roses, Metallica hebben hun sporen meer dan verdiend.

Dat wil niet zeggen dat je het mooi moet vinden natuurlijk, maar je kunt ze ook niet betichten van amuzikaliteit. Ook het Metropole Orkest heeft al diverse concerten gedaan met dit soort muziek.

nee nee, ik heb er gewoon een hekel aan als een nummer voor meer dan 50% uit scheldwoorden bestaat. Dan kan het nummer nog wel een goede beat / ritme / melodie hebben. Of rock nummers waar er alleen maar keihard onverstaanbaar geschreeuwd wordt.

Bedoel je ipv rock niet meer metal? Ik vind metal eerder keihard onverstaanbaar schreeuwen (grunten) dan rock.

toet'n!! · **Geregistreerd:** 21 jun 2006 14:53 **Berichten:** 1070

Ik heb hier laatst een tentamen over gehad, over het ontstaan van het klassieke repertoir (beethoven etc), waarom dat zo geliefd was, is en blijft. Romantiek is het sleutelwoord, teruggrijpen naar het verleden etc. Dit geldt niet voor jazz, in de romantiek was er nog geen sprake van jazz. Andere tijd, andere stroming, andere ideeën.

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

Raar verhaal, zijn Beethoven, Bach en Mozart zo geliefd omdat ze teruggrijpen op het verleden? Lijkt me niet, het is gewoon fantastische muziek.

toet'n!! · **Geregistreerd:** 21 jun 2006 14:53 **Berichten:** 1070

nee, er werd toen teruggegrepen op oa Beethoven (door anderen dus). Voor die tijd werd er vooral nieuwe muziek opgevoerd.
De muziek die gecomponeerd werd werd op een gegeven moment eenvoudiger zodat ook de amateurs het konden spelen (die door betere welvaart ook instrumenten gingen aanschaffen en componisten componeerden waar veel vraag naar was, eenvoudige bladmuziek). Als tegenreactie gingen enkele componisten teruggrijpen op de hoge standaard van Beethoven, Haydn en anderen. Er werd steeds minder nieuwe muziek (van levende componisten) gespeeld. En dat is nu nog een beetje het geval.

Tenminste, dat is mij dus zo verteld :wink:

(het is allemaal nog maar globaal natuurlijk, maar ik ben ook pas net begonnen :lol:

)

Dit geldt dus niet voor jazz blijkbaar, dat bedoelde ik dus met "andere tijd, andere stroming, andere ideeën"

delano

Helaas gaat dit topic snel een andere kant uit: welke muziek rekenen we nog tot de echte muziek en we vergeten de hamvraag waar dit topic mee gestart is: waarom kan in de klassieke wereld iets wel wat blijkbaar in de improviserende muziek (lees jazz) niet kan?

Ten eerste moeten we bij het begrip klassieke muziek ons goed realiseren wat dat eigenlijk is volgens de naam : bijna volmaakte muziek betekent dat volgens mij. Daarbij moeten we bedenken dat van alle muziek die gecomponeerd is tussen het ongeveer 1400 tot begin 19e eeuw slechts HEEL weinig overgebleven is. Het gaat de facto om een klein clubje componisten van uitzonderlijk niveau. Hun werk is dan ook dermate uniek dat het ten alle tijden uitgevoerd kan worden en dan nog elke keer anders ook. Wel moet je je erop trainen verschillen te kunnen horen. Voor een doorsnee luisteraar klinkt alle klassieke muziek hetzelfde, los van kwaliteit van het orkest, de muzikaliteit van dirigent en/of solist. Ik speel zelf enigszins klassiek piano en ik kan een ieder garanderen dat het enorm veel uitmaakt wie wat speelt. Ik gebruik de piano nu even als voorbeeld. Het feit doet zich voor dat door de ontwikkeling van de geluidsdragers het publiek gewend is aan een zeer hoog niveau voor wat betreft de technische kant van een uitvoering. Er lopen dan ook tienduizenden pianisten op deze wereld rond die Beethoven gewoon kunnen spelen. D.w.z. zij spelen alle noten en ook nog op de goede plek. Toch slagen er slechts weinigen erin boven die noten uit te stijgen en tot zoiets te komen als een zelfstandig creatieve interpretatie van de composities. Koop maar eens een goedkope oost-europese CD met Schumann erop en luister daarna naar Horowitz (nog altijd de grootste ooit volgens mij), de eerste CD kan dan de kliko in.
Daarbij komt dat de door mij bedoelde klassieke muziek meestal zeer complex geconstrueerd is en daardoor enorme ruimte laat voor interpretaties. Deze uitvoeringspraktijk zou dan ook gedefinieerd kunnen worden als een samenwerking tussen componist en uitvoerende.
Nu de jazz.
De jazzpraktijk wordt gekenmerkt door een grote nadruk op de uitvoerende als individu.
Het is nooit een concert van trompet, saxofoon en ritmesectie maar het is Miles Davis, John Coltrane, Red Garland, Paul Chambers en Philly Joe Jones.
Daarbij diende composities vaak als (soms luxe-) kapstok. Heel veel composities waren/zijn zelfs alleen maar bluesthema's. De jazzpraktijk is dan ook deze thema een keertje unisono blazen en dan hop met de geit. Davis ging op een gegeven moment zover eerst het thema te blazen, dan iets geheel anders en dan weer het thema.
M.a.w. de samenwerking hier tussen componist en uitvoerende ligt wat anders.
Daarbij kwam dat door die kapstokfunctie de standards erg (te?) vaak gespeeld werden, vooral op jamsessions, workshops en ook op platen. Volgens mij zijn er heel veel doodgespeeld. Ikzelf heb als jazzbasgitarist minimaal duizend keer Autumn Leaves gespeeld tot het moment van: wat nu nog? Voor de heel goede composities is er nog een ander gevaar ontstaan: de ultieme uitvoering. Wie durft (serieus gesproken) St. Thomas aan na de eerste en enige uitvoering van Rollins? Round midnight was een super standard maar na de Davis 5tet opname met Coltrane was er veel huiver om er aan te beginnen.
Westend blues van Armstrong. hoe ga je dat beter doen? Op de vraag waarom Armstrong nooit Singin' the Blues had opgenomen antwoordde hij dat Bix dat al gedaan had en dat het wel goed was zo. Zo langzamerhand is er van de meeste grote jazzcompositie we leen referentie-opname die maakt dat je wat anders gaat verzinnen om je te profileren.
Overigens is er wel een kans dat er een revival komt van de oude jazzstandards. Er is een terugkeer naar de melodie die door veel jonge jazzmusici wordt ondersteund, er is inmiddels een hele rits generaties publiek die die stukken niet of nauwelijks gehoord hebben en er is weer een opbloei van instrumentalisten zoals Chris Botti i.p.v. pure improvisators (pas op, het is niet mijn bedoeling een nieuwe topic uit te lokken).
M.b.t. jazzrecencenten: hier moet je je niets maar dan ook niets van aantrekken. Mijn ondervinding is dat die vaak tot aan de nek toe in belangenclubjes zitten en meer bezig met subsidies en speelgelegenheid van vriendjes dan met muziek.
groeten, delano

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

toet'n!! schreef:

Tenminste, dat is mij dus zo verteld :wink:

(het is allemaal nog maar globaal natuurlijk, maar ik ben ook pas net begonnen :lol:

)

Hééééééél globaal... :wink:

Hier een overzicht:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Geschieden ... eke_muziek

Karel

Ik vind het ook vreemd dat de zgn. mainstream door resencenten zo wordt neergesabeld. Een groot jazzsolist herken je aan de manier waarop hij een standard speelt. Luister b.v maar naar de Standard Time serie van Wynton Marsalis.

En de nummers uit The American Songbook behoren zo'n beetje tot de klassieken onder de jazz. Dat zijn toch echt wel stukken om je in vast te bijten als je er tenminste goed uit wil komen.

Klassiek versus Jazz

Wie is er online