beetje hulp nodig

pim

delano schreef:

In mijn trombonetijd heb ik een paar maanden een trombone met kwartventiel gehad en daar moest je echt serieus op oefenen anders kwam er een belabberd en vals geluid uit. Zoiets stel(de) ik mij eigenlijk ook voor bij de hulpgrepen op trompet, het zou door oefening te verbeteren zijn, zeg maar.

ik benook maar een welwillende leek,
maar ik kan me zo voorstellen dat het er mee te maken heeft dat een G met 1+3 niet absouut zuiver is, en dat je moet corrigeren met je lippen. het heeft tijd nodig voordat je geleerd hebt waar die zuivere noot zit, en je lippen automatisch de juiste spanning hebben als je een G wilt spelen met 1+3.

oefening kan dus aan de zuiverheid wel helpen.
dat het anders blijft klinken is nu eenmaal zo, je speelt een zelfde noot door een langere buis. een trompet, hoorn en trombone die dezelfde toon spelen klinken allemaal anders, hoewel het om dezelfde frequentie geluid gaat(grondtoon van die noot dan he?)

De Ronde Van

delano schreef:

Klopt inderdaad dat die laatste greep anders (minder?) klinkt maar volgens mij kun je daar op oefenen. In mijn trombonetijd heb ik een paar maanden een trombone met kwartventiel gehad en daar moest je echt serieus op oefenen anders kwam er een belabberd en vals geluid uit. Zoiets stel(de) ik mij eigenlijk ook voor bij de hulpgrepen op trompet, het zou door oefening te verbeteren zijn, zeg maar.

Zoals je waarschijnlijk weet is iedere toon lager dan een natuurtoon, een afgeleide van deze natuurtoon.
Door een ventiel te gebruiken verlengen we de oorspronkelijke buislengte met resp. een halve toon (2e vent.),
een hele toon (1e vent.) en anderhalve toon (3e vent.), en vervolgens een combinatie hiervan.
De oorspronkelijke buislengte klinkt altijd het meest helder, in het geval van een Bes trompet
gaat dat om de natuurtonenreeks van Bes klinkend.
Hoe langer we de buis maken, hoe minder goed een trompet klinkt én hoe kicksgevoeliger hij wordt.
In het oktaaf tussen C2 en C3 wordt het 3e ventiel maar op één plaats gebruikt, nl. bij de Gis, (of As),
dát is de enige manier om deze noot te spelen, het is dan ook één van de lastigste noten op de trompet om goed te raken. Hoe dichter je dus bij een natuurtoon in de buurt bent, hoe beter hij klinkt en speelt.
Het is zeker goed voor je embouchure, maar ook voor je trefzekerheid, om bindingen te studeren,
van open t/m 1,2,3.
Je zult merken dat als je bindingen maakt van de lage Fis (of Ges), dat je in het bovenste oktaaf
al snel de boel bij elkaar kickst, en dat bv een G2 zonder ventielen echt véél beter klinkt dan met 1 en 3 (of met 1 en 2) (of met 3).
Overigens is het wel zo dat op sommige instrumenten een toon met een hulpgreep iets beter stemt,
maar dat verschilt per instrument, normaal gesproken houd je de buislengte zo kort mogelijk.

Xeno

Ik probeer (aan mijn leerlingen althans) altijd uit te leggen dat hulpgrepen vooral makkelijk zijn bij het spelen van bepaalde trillers (denk aan es-e en a-as bijv). Een trompet is het meest zuiver als we de standaard grepen spelen, maar mocht je een stukje helemaal niet onder de knie krijgen en wel met een hulpgreep ja... dan zou ik hem ook gewoon gebruiken... daarvoor is het immers een hulpgreep lijkt me...

delano

Het schoot me bij herlezing van e.e.a. opeens te binnen dat ik over dit onderwerp wel eens iets gelezen had m.b.t. de totaal gestoorde fingering van Bix Beiderbecke. Let wel, die was volslagen autodidact en dacht b.v. ook dat het tweede octaaf precies zo gespeeld moest worden als het eerste. De D boven de C2 nam hij dan ook met 1+3 enz.
Verder gebruikte hij de combinatie 1+2 zelden, hij gebruikte gewoon de 3. Als iemand denkt dat dit tot onzuiver spel zou leiden: vergeet het. Bix had een onwaarschijnlijk gehoor, als hij een concertzaal binen kwam kon hij vertellen of de piano in 440 herz of 442 enz gestemd was. Later bleek bij analyse dat hij enharmonisch verwisselbare noten per toonaard met verschillende vingerzettingen speelde en dat dat bij nadere bestudering juist leidde tot een grotere zuiverheid. Even nog een paar citaten:

....he rarely played open tones; instead he'd rely to a marked degree on the first and third valves together and the third alone. This produced a sort of 'jug tone"effect and gave his phrasing and articulation a different effect from the orthodox players,and it was beautiful to hear.
E.e.a. uit: Bix, the definitive biography of a jazz legend by Jean Pierre Lion, p. 297 e.v.

De Ronde Van

delano schreef:

Het schoot me bij herlezing van e.e.a. opeens te binnen dat ik over dit onderwerp wel eens iets gelezen had m.b.t. de totaal gestoorde fingering van Bix Beiderbecke. Let wel, die was volslagen autodidact en dacht b.v. ook dat het tweede octaaf precies zo gespeeld moest worden als het eerste. De D boven de C2 nam hij dan ook met 1+3 enz.
Verder gebruikte hij de combinatie 1+2 zelden, hij gebruikte gewoon de 3. Als iemand denkt dat dit tot onzuiver spel zou leiden: vergeet het. Bix had een onwaarschijnlijk gehoor, als hij een concertzaal binen kwam kon hij vertellen of de piano in 440 herz of 442 enz gestemd was. Later bleek bij analyse dat hij enharmonisch verwisselbare noten per toonaard met verschillende vingerzettingen speelde en dat dat bij nadere bestudering juist leidde tot een grotere zuiverheid. Even nog een paar citaten:
....he rarely played open tones; instead he'd rely to a marked degree on the first and third valves together and the third alone. This produced a sort of 'jug tone"effect and gave his phrasing and articulation a different effect from the orthodox players,and it was beautiful to hear.

Interessant, ik wist dat niet van hem.
Offtopic;
Ik weet wel van hem dat hij immer positief was, over álles en iedereen.
Op een gegeven moment wordt hij toch uitgelokt om iets slechts te zeggen als één van zijn collega's vraagt;
"Hey Bix, what about Adolf Hitler?"
Na een korte stilte zegt Bix;
"Well... he was certainly the best in his field... :lol:

beetje hulp nodig

Wie is er online