DirkW schreef:
Hey allemaal,
ik heb een vraag; ik ben nl bezig met improviseren en ga nu
van de funk meer richting de jazz omdat ik dit vetter vind.
Dit is echter wel een stuk moeilijker, chameleon bijv. heeft maar
1 blues toonladder nodig.
Maar nu spelen wij met onze band Anthropology van Charlie Parker,
en ik vroeg me af of ik bijv. in het a gedeelte steeds alle noten uit de majeur
ladder van C mag pakken. Dat a gedeelte staat nl in die toonsoort geschreven
Het klinkt iig goed maar ik weet niet of dit ook echt "mag"
Hier zijn de akkoorden van het a gedeelte:
|C6 A7 | D-7 G7 | C A-7 | D-7 G7 | G-7 C7 | F7 Bb7 | D-7 G7 | C6 |
Om te beginnen "mag" alles bij het improviseren, het is immers "jouw" solo...
Veel musici uit de geïmproviseerde muziek gruwelen van acc. schema's,
welliswaar vaak door gebrek aan kennis daarvan of het ontbreken van een paar "goede" oren, maar ook omdat men zich daarin beperkt voelt.
Bij het improviseren op standards met bijbehorende acc. schema's bepaal je uiteindelijk
zélf hoever je kunt gaan, bovendien is dat ook nog eens stijlgebonden,
een solo op een standard is toch heel anders in bv hardbob dan in swing of latin-jazz...
Het lijkt erop dat jij je nu met de bebop wilt gaan bezig houden,
daar zijn goede boeken en cd's in te koop.
Een ijzersterke in het Nederlands is de methode van Frans Elsen; "Jazzpracticum"
Het gaat hier om meespeel cd's met bijbehorende boeken waarin per cd/boek een stuk of 10 standards worden uitgelegd, van de originele accoorden tot de substituutaccoorden en alles wat daarbij hoort.
Het enige wat deze methode vereist is dat je noten kunt lezen, maar dat lijkt voor jou geen probleem te zijn.
Nadeel is wel dat de ritmesectie op de cd's niet echt loos gaat en da's een understatement, maar dat maakt wel makkelijker om het materiaal te studeren.
Om op je vraag terug te komen, ik ben er een voorstander van om accorden schema's
NIET per acc. te benaderen maar veelmeer in melodie, dus meer horizontaal dan verticaal gedacht.
Als je per acc. de juiste noten probeert te vinden krijg je een heel fragmentarische melodie.
Als je naar Parker luistert vallen toch juist die mooie melodiën op in zijn solo's?
Ik vind het héél goed om zoveel mogelijk over acc. en schema's te weten, maar dát moet je niet kunnen horen als je soleert.
Ik vind dat dit onderwerp sowiso niet de eerste prioriteit moet hebben om goed jazz te leren spelen,
wat mij betreft begint het met sound maken, time leren (swingend kunnen spelen), en dán pas notenkeus...
Iemand die met een goed geluid én time/frasering louter harmonische onzin speelt,
is vaak prettig om naar te luisteren en kan een internationale ster zijn...
Iemand die nóg mooiere lijnen speelt dan Parker maar zonder sound en time?
Don't give up the dayjob!