Ik kon tijdens mijn eerste 3 jaar ofzo maximaal tot een a2, maar vaak ook niet.
Toen heb ik een zomervakantie bijna niet gespeeld en van een vriend mijn 1e ferguson bandje gehad en toen wilde ik ik dat dus ook.
Na deze vakantie kon ik met een beetje (lees: veel) verzetten tot een f3 komen ofzo, maar wel zacht en heel lelijk enzo
Een paar jaar later kon ik tot ongeveer a3 altijd en d4 soms, maar nog steeds verzetten en weinig controle en heel dun. Toen begon ik me er zo aan te storen dat ik in lead-bigbandpassages e3's enzo niet echt fijn kon spelen in loopjes omdat ik telkens moest switchen tussen mijn 'normale embouchure' en mijn 'piep embouchure' , dat ik besloten heb dat verzetten (bijna) nooit meer te doen. Gevolg: omdat ik weet dat ik deze noten kan spelen in principe is de 1e moeilijkheid al overwonnen, deze zit namelijk volgens mij in je hoofd. Nu kan ik op mijn gewone embouchure tot ongeveer a3 redelijk safe spelen, en als ik per se een slot d4 wil persen, nou, dat verzetten lukt ook nog wel een beetje
Ik moet wel zeggen dat ik geen klassieke hoogte heb en dat ik hier meer moeite mee heb.
Maar ik zoek ook meer de 'blauwe vlam'-klank
Ik kan je dus eigenlijk wel aanraden soms eens een beetje te experimenteren met vanalles, al is het alleen maar om 'hem' een keer gespeeld te hebben, zolang je jezelf maar niet voor de gek gaat houden.
groet M