laatst kregen we een stuk dat om de paar maten een verschillende maatsoort heeft. Als ik dit probeer te tellen lukt het niet. Als ik luister naar de muziek (heel handig dat ik daar opname van heb

) kan ik mijn stukjes er gewoon in prutsen..en dus spelen. Door dit vaak te herhalen gaat het spelen min of meer automatisch...
Bij mij werkt het vaak zo dat wanneer ik een stuk vaker hoor, en zelf ook meespeel, het steeds logischer gaat klinken (hoe raar de maatsoorten ook zijn) en hoe automatischer ik op het goeie moment in ga zetten...en dan vergeet ik het ook nooit meer. (vaak lukt me dit door de eerste x vooral te luisteren, tijdens het luisteren maatsoorten uit te pluizen (322 223 etc). Het is dan net of ik het voel en dan kan ik gewoon spelen wat ik er heb staan, zonder echt te tellen...
Ik denk dus ook dat het niet alleen om het tellen gaat, je kunt nog zo goed tellen...als je het niet voelt ben je nog nergens...
mijn leraar verklaarde me voor gek btw...
Hij had gedacht dat ik het niet zo lang zou volhouden met het 'op gevoel' spelen (ik doe volgend jaar D). Maar hij zei ook dat ik beter speel wanneer ik (bijna) niet tel, dan wanneer ik wel tel (als ik wel tel ga ik twijfelen aan mijn eigen gevoel en vergeet ik in te zetten

). Dat ik zelfs bij meerdere maten rust niet tel vond ie nog veel gekker (ik tel alleen de eerste keer (globaal) en daarna weet ik wanneer ik in moet zetten)...