Dus je wist heel goed hoe je ze in moest pakken....
Alle gekheid enz. ik denk dat het probleem van hoge noeten blazen niet is dat je ze kan maar vooral dat je ze niet kunt. Het meest treurig is dat bij fantastische muzikanten die zich het leplazarus oefenen en nooit hoger komen dan een G2. Het is natuurlijk van groot belang om een goede range te hebben om een beetje ruimte op dat ding te hebben om je ideeen kwijt te kunnen. Hoge noten hebben alleen zin als zij ten eerste muzikaal nuttig zijn op die plek en tegelijkertijd goed uitgevoerd worden. Dat dat zonder veel lucht en zonder verkeerde pressie moet gaan begrijp ik heel goed. Erik heeft hier al eens eerder uitgelegd dat het bij lead niet zozeer gaat om hoog blazen maar om
leadblazen, frasering, timing enz. Wel zou je kunnen zeggen dat een zeker hoog register een soort voorwaarde is dat op professioneel niveau te mogen/kunnen doen. Maar het moet gezegd: op het publiek maken hoge noten veel indruk. Ik kan me herinneren uit mijn dixielandtijd, als trombonist dat wij een festivalletje speelden en dat het arrangement (in C-mineur concert pitch) inhield dat ik aan het eind van een nummer de melodie overnam van de trompettist. Nu kon ik heel hoog blazen maar deed dat eigenlijk nooit, de tailgatetrombone was in. Maar ja, ik had een slechte aanzet en een zeer matig laag register en dan nog al dat geschuif... Ik besloot echt op de laatste seconde voor de inzet de hele melodie een octaaf hoger te spelen, dus gewoon in het trompetregister (voor trompet: tussen de d op de 4e streep en de g boven de balk). Het lukte zonder enige moeite en was mijn grootste succes op dat ding ooit. Zo zie je, het is verleidelijk.