Laat jezelf horen

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

Waar zijn we het dan niet mee eens?

Wisselen van mondstukken wordt overigens niet alleen door mij aangeraden, er zijn hele volkstammen die dat doen, waaronder Bobby Shew en Roger Ingram. Kijk maar eens naar dit filpmje:

http://www.youtube.com/watch?v=YZHMnRdIpJ0

Teus Nobel

Denk dat dit een discussie is voor een ander forum.

Zoals ik al zij, bij extreme contradicties als een Chet Baker solo en een Maynard-like C4 kun je er niet omheen te switchen. Maar ik zou het persoonlijk nooit om sound doen, want die sound heb ik grootendeels in mijn hoofd. Mijn beweegredenen zouden eerder speelgemak en projectie zijn (in het geval van de 'lead-sound').

Ik hoop dat je je juiste mondstuk zult vinden Karel, in ieder geval bedankt dat je mijn filmpje tof vond!!

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

Ik heb het geluid ook in mijn hoofd en dat zal elke prof hebben die zichzelf respecteert. Daar gaat het ook niet om. Het gaat erom dat je met de minste inspanning die sound produceert. Voor leadzaken is dat makkelijker met een kleiner/ondieper mondstuk, voor klassieke muziek of jazzsolo's is dat wat makkelijker als je een wat groter/ondieper mondstuk neemt.

Hoe meer extreme zaken je moet spelen, des te meer liggen die 2 mondstukken uit elkaar. Als ik niet dagelijks de partijen voor mijn kiezen zou krijgen die ik normaal in mijn leadwerk spelen moet, dan zou ik ook niet op zo'n klein mondstuk spelen maar liever op mijn Reeves 42S spelen. Die is lekker allround.

Teus Nobel

Toch nog een kleine toevoeging op mijn argumentatie. Vind dit wel een interessant onderwerp, alhoewel het off-topic is. Onze meningen over dit onderwerp vertonen wel raakvlakken maar toch is er een wezenlijk verschil.

Spelers als Roger Ingram en Bobby Shew en waarschijnlijk ook jijzelf Erik kunnen op die verschillende mondstukken nog steeds heel verschillende klankkleuren produceren omdat hun embouchure zeer sterk, getraind en goed onderhouden is.
Wat mensen die veel wisselen, zoals Ruud Breuls, mij hebben verteld is dat voor het maximale resultaat op alle mondstukken evenveel gestudeerd/gespeeld moet worden om het te 'onderhouden'. Studietijd en toewijding die mensen uit de amateurwereld (zonder op wat voor wijze neer te kijken op wie dan ook) vaak niet hebben. Aangezien deze site naar mijn idee voor 90% door amateurtrompettisten word bezocht, vind ik het ietwat risky om mensen aan te sturen bij verschillende stijlen verschillende mondstukken te zoeken. Ik vind het verstandiger om die mensen te wijzen op hun voorstellingsvermogen dan om de oplossing altijd op een ander mondstuk te gooien (zonder dat ik nu beweer dat jouw mening zo rigoreus is als dat ik het nu stel). De dans om de mondstukken is in mijn ogen een never ending story.

De hele volkstammen waar jij op doelt zijn in mijn opinie slechts professionals uit de bovenlaag van de beroepswereld die heel gericht te werk gaan.

Teus Nobel

erikveldkamp schreef:

Ik heb het geluid ook in mijn hoofd en dat zal elke prof hebben die zichzelf respecteert. Daar gaat het ook niet om. Het gaat erom dat je met de minste inspanning die sound produceert. Voor leadzaken is dat makkelijker met een kleiner/ondieper mondstuk, voor klassieke muziek of jazzsolo's is dat wat makkelijker als je een wat groter/ondieper mondstuk neemt.

Hoe meer extreme zaken je moet spelen, des te meer liggen die 2 mondstukken uit elkaar. Als ik niet dagelijks de partijen voor mijn kiezen zou krijgen die ik normaal in mijn leadwerk spelen moet, dan zou ik ook niet op zo'n klein mondstuk spelen maar liever op mijn Reeves 42S spelen. Die is lekker allround.

Ah, ik heb mijn laatste post gedaan zonder dat ik deze reactie gelezen had (typ blijkbaar niet zo snel

). Ik heb natuurlijk nooit beweerd dat jij sound niet al in je hoofd hebt, hoop dat dat niet zo overkwam.

Ben wel benieuwd wat je persoonlijk als voordeel ervaart van een 42 rand boven een 43; 42 lijkt me juist minder comfortabel omdat voel dat ik aan draagkracht win als ik een grotere rand heb. Of heb ik je verkeerd begrepen en speel je altijd op 42?

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

Zoals ik al zei gebruik ik verschillende mondstukken omdat ik sterk uiteenlopende zaken moet spelen. Iemand die dat niet doet komt goed uit de voeten met 1 mondstuk.

Als je dus als amateur vooral in de fanfare/harmonie/brassband speelt dan zul je beter af zijn met een allround mondstuk in de richting van een 3C of een 5C. Zoals is al zei gebruik ik daar zelf een Reeves 42S voor en heb sinds kort daar ook een Best Brass 5C voor.

Ik speelde vroeger een 43NES totdat ik dat op een gegeven moment te groot vond. Dus ben ik geswitched naar een 42ES. Daarom ben ik i.p.v. een 43S ook een 42S en 42C gaan spelen als het niet zo heftig moet zijn.

Nu heb ik weer het gevoel dat dat te groot is dus ben ik aan het experimenteren met een kleiner mondstuk. Toevallig had ik een tijdje geleden een Yamaha Bobby Shew lead geruild met iemand en die bevalt me eigenlijk wel, aangezien het programma bij Miller sinds afgelopen week toch weer zwaarder is geworden.

De kaak en tanden veranderen natuurlijk ook na verloop van tijd als je ouder wordt. Ik heb zo'n 10 jaar op een 43ES gespeeld en zo'n 10 jaar op een 42ES, dus zoveel wissel ik nou ook weer niet van mondstukken... :wink:

RichardS

Ik ben dan welliswaar een amateur maar vind deze discussie zeker interessant. Denk ook dat onder de amateurs (wat een lelijk woord zeg) er veel zijn die beschikken over verschillende soorten mondstukken varierend in cup diepte. Vraag die ik me dan stel is of het bijdraagt in je groei als trompettist of juist afremt. Is het verstandig bijv al vroeg te beginnen met het leren spelen van een leadmondstuk als je daar ambities in hebt of moet je al beschikken over een bepaalde range. Wat vinden de pedagogen onder ons hiervan.

erikveldkamp · **Geregistreerd:** 26 nov 2002 16:28 **Berichten:** 5688

Leadspelen moet je sowieso pas aan beginnen als je een groot bereik hebt. Dus i.i.g. geen moeite met een C3, liefst nog wat hoger. Met geen moeite bedoel ik niet dat je de hoge noten af en toe kunt raken, maar altijd met een goed geluid kunt spelen. Ik ben daar pas na mijn muziekschooltijd mee begonnen zo rond mijn 18e en echt serieus na mijn 20e jaar.

Als je dat hebt, dan heb je ook al een behoorlijk embouchure. Met een wat kleiner/ondieper mondstuk kun je dat hoog nog een beetje helpen, qua sound en gemak. Dat kan volgens mij niet zoveel kwaad.

Maar welk mondstuk je ook speelt, het moet altijd open blijven klinken en je moet niet geforceerd hoog willen spelen. Neem ook voldoende rust na een heftige inspanning. Dan kan er weinig verkeerd gaan en kun je er veel profijt van hebben.

Laat jezelf horen

Wie is er online